εκεί

w1232hearts-c-1979-84-posters

Κουράστηκα με τα υπονοούμενα και τα κάπως αφαιρετικά και αξιοπρεπή και καθώς έπλενα τις χθεσινές κατσαρόλες σκέφτηκα να έρθω εδώ (στον υπολογιστή) και να γράψω έτσιόπωςμιλάω και να σας πω για την τελευταία μου επίσκεψη στον καινούριο μου «φίλο» – τον καρδιολόγο μου. Φοβόμουν τόσο πολύ λοιπόν που ζήτησα να του τηλεφωνήσουν για την επίσπευση της ειδικής  εκείνης εξέτασης που το αποτέλεσμά της θα με οδηγούσε σπίτι μου ή στο χειρουργείο. Το κατανόησε, δέχτηκε, πήγαμε. Στην αίθουσα αναμονής ήμουν το μόνο ραντεβού – χάρηκα γι’ αυτό – χαμογελούσα όσο πιο ευγενικά μπορούσα στην γραμματέα , ζήτησα για χιλιοστή φορά συγγνώμη σε εκείνον γιατί τον ταλαιπωρώ και θα μπορούσε να ήταν οπουδήποτε αλλού αυτήν την ώρα – με μια νέα υγιή ας πούμε κοπελίτσα σε ένα καφέ, τακτοποίησα τα περιοδικά στο τραπεζάκι, σκέφτηκα πόσο άσχημα είναι τα έπιπλα και οι κορνιζαρισμένες ρεπροντιξιόν και ο φωτισμός επίσης ενώ συγχρόνως έκανα δριμεία αυτοκριτική για το πόσο αλλοιώνει ο φόβος τις αντιδράσεις μου και με μετατρέπει σε «δουλοπρεπή» και «ανώτερη» μέσα στο ίδιο πεντάλεπτο (και μανιακή της τάξης – μην το ξεχάσω! στο σπίτι μου τα περιοδικά είναι ριγμένα όπως όπως σε ένα καλάθι, σκονισμένα, περιμένοντας στωικά την σειρά τους για την ανακύκλωση) δεν σκέφτηκα  – τώρα το συνειδητοποιώ – πως ο κωλοεστετισμός που οι φίλοι μου καταλογίζουν δεν με εγκατέλειψε παρόλο τον φόβο και την έλλειψη καλού γούστου την επεσήμανα αμέσως (με συμπαθή διάθεση όμως να το ξέρετε : τι κρίμα π.χ. τόσο καλό παιδί και καλός γιατρός να μην έχει έναν όμορφο χώρο..).

Δεν δικαιολογούμαι, πλατειάζω για να καθυστερήσω το δύσκολο. Το δύσκολο ήταν το κουδούνι που χτύπησε και ανήγγειλε την είσοδο της Δήμητρας και της μαμάς της. Κάθισαν  απέναντί μας και ο «εκπαιδευμένος» σε εμένα συνοδός μου έσπευσε να με καθησυχάσει ψιθυρίζοντάς μου: σίγουρα θα θέλουν κάποιο τυπικό χαρτί για το κολυμβητήριο ή κάτι τέτοιο. Δεν ήθελαν όμως, το εξάχρονο κοριτσάκι θα έκανε την ίδια χρονοβόρα και δυσάρεστη εξέταση με εμένα όπως έσπευσε να μας πληροφορήσει η μαμά του και ο δικός του φόβος εκφραζόταν με υπερκινητικότητα, νεύρα πολλά νεύρα και γκρίνια πολλή γκρίνια.

Δίστασα για λίγο. Τόσο λίγο που δεν ήμουν εγώ και κάνοντας χρήση του «δικαιώματός» μου μπήκα πρώτη. Και άργησα πάρα πολύ. Μετά την εξέταση ο γιατρός ήθελε να συζητήσουμε – μου είπε πως όχι δεν είναι όσο σοβαρό φοβόταν και πως αν δεν καπνίζω όπως καπνίζω κλπ, δεν θα χρειαστώ χειρουργείο και άλλα πολλά που καμία σημασία δεν έχουν.

Μετά δίστασα πολύ. Τόσο που ξανάγινα εγώ. Δεν μπορούσα να πάω στην αίθουσα αναμονής, δεν μπορούσα να κοιτάξω την εξουθενωμένη μαμά της Δήμητρας, να μιλήσω στο παιδί, δεν μπορούσα καν να χαμογελάσω στον δικό μου άνθρωπο για να τον καθησυχάσω γιατί αυτό μπροστά σε μια μαμά που αγωνιά θα ήταν αλαζονεία.

Κάπως το έκανα, κάτι ψέλλισα και σε μηδέν χρόνο βρεθήκαμε έξω από το ιατρείο.

Και στο αυτοκίνητο στην θέση του συνοδηγού εκεί που απολαμβάνω τόσο το να μην μιλάω και να κοιτάζω απλώς τις εναλλασσόμενες εικόνες, συνειδητοποίησα πως πήγα στον καρδιολόγο και εκεί ακριβώς, έγινα άκαρδη.

.

 

απόπειρα

είναι Σάββατο βράδυ – προσπαθώ να βρω αξιοπρεπή τρόπο επανάκαμψης – ψάχνω εικόνες, δεν βρίσκω – δεν  θα γίνω σήμερα μελό – το έχω αποφασίσει – είμαι λίγο κουρασμένη – όχι είμαι πολύ κουρασμένη – άλλο μελό άλλο ψέμματα – δεν πέρασα και πάρα πολύ καλά το προηγούμενο διάστημα – αυτό.

εσείς;

σας ξαναδιαβαζω σιγά σιγά (τεράστια ύλη!) – διαβάζω και εφημερίδες ξανά ( να μοιραστώ μια απορια : επίτηδες το κάνει η κυβέρνηση, έτσι δεν ειναιόχι πως την αγαπω – αντιθέτως -αλλά αυτή η αυτοκτονική πολιτική μου κίνησε το ενδιαφέρον..)

απέκτησα γατί – κι’ άλλο γατί – το οποίο ζει στον κήπο (το πρωί) , άλλαξα μάρκα καλλυντικών, μείωσα δραματικά το τσιγάρο, διακατέχομαι από ένανελοχεύονταθυμόπουδενλέειναξεσπάσει, περιμένω την οικονομική ύφεση, έχω μια ελάχιστη -χολυγουντιανού τύπου- περιέργεια για τον Ομπάμα..

………………………………………………………………………

αδύνατον να γράψω κανονικά.

………………………………………………………………………

λοιπόν τώρα θα ήθελα να είμαι μια άλλη και να έχω ένα παλ χρώματος μπλογκ και ποστ με τίτλο Why? και μουσική επένδυση κάτι το έντεχνο το οποίο αμέσως θα παρέπεμπε τους δεκάδες αναγνώστες/ριες σε σχόλια παραμυθίας και γλυκοφιλιά (sic),  αλλά δεν είμαι και τέλος πάντων ήθελα απλώς να πω:

Καλησπέρα, Καλό Μήνα, είμαι καλύτερα, ευχαριστώ

Holly.

 

.

man ray

εγώ δεν την κατηγορώ – μεγάλωσε με πολλή τρέλλα πολύ όνειρο *

και έναν συγκεκριμένο φωτισμό.

 

*εδώ, να δοθεί προσοχή: όχι πολλά όνειρα

 

(κοιτάζει τα κτίρια τώρα – όλες τις ώρες της ημέρας, για να δει προς τα που «πέφτει» η σκιά και τί σκεπάζει ή τι παρηγορεί τέλος πάντων )

 

 

 

.

πρώτη γραμμή άμυνας

Ξύπνησα σήμερα με καλή διάθεση.

Ξέρω και που οφείλεται.

Στη χθεσινοβραδυνή δροσιά.

Τα τελευταία χρόνια δεν κοιμάμαι συνεχόμενα χωρίς αυτό να με πειράζει.

Ξυπνώ κάθε δυό ώρες(υπολογίζω), σκύβω, σχεδόν κρέμομαι για να χαιδέψω το ζωντανό που πάντα ξυπνάει μαζι μου, ισιώνω τα μαξιλάρια μου και τεντώνομαι μυστικά καταφέρνοντας να μην κουνήσω το διπλό στρώμα και ξυπνήσω τον άγνωστο δίπλα μου. (είμαι απολυτα πεπεισμένη πως οι παραδομένοι στον ύπνο άνθρωποι γίνονται «άλλοι» από αυτούς που συναναστρεφόμαστε καθημερινά).

Μετά, καλύπτω με το σεντόνι την περιοχή ανάμεσα στην μέση μου και την αρχή των μηρών και διαλέγω εικόνα για να την κάνω όνειρο. Καμιά φορά, όταν και τα δύο παράθυρα είναι ανοιχτά, ανάβω τσιγάρο – το αφήνω όμως με προσοχή στο βαθύ τασακι δίπλα μου και εκεί σβήνει.

Με την ηλικία, ίσως και τις επιλογές δεν ξυπνάει κανείς εδώ με ξυπνητήρι. Κι’ αυτό είναι καλό. Μετά, ο καθένας κρύβεται στο δωμάτιό του για να συλλέξει τα όπλα που απαιτεί η μέρα που ήρθε.

Συνομιλούμε όταν το νερό έχει κάνει τα βλέφαρα μας ελαφριά και τότε όμως ανταλλάσσουμε τις ιεροτελεστικές ευχές της καλημέρας μόνο. Αν κάτι πρέπει να τονιστεί, γράφεται. Σε κάθε πιθανή επιφάνεια – καθρέφτες, εσωτερικό εξώπορτας, ράχη κινητού αλλά ποτέ μα ποτέ στο ψυγείο. Όχι δεν τρώμε αμερικάνικο πρωινό όλοι μαζι. Υπάρχει πάντα ένα σπιτικό κέηκ για όποιον θέλει, γάλα και χυμοί που καταναλώνονται – το ξέρω γιατί μετά μαζεύω ποτήρια κούπες και πιατάκια (ναι και ψίχουλα).

Εγώ αρκούμαι σε δύο ζεστούς πάντα espresso. Τον πρώτο που πίνω πριν το ντους (αυτον τον πολυαγαπημένο που τόσες νύχτες κοιμάμαι με την σκέψη του) και τον δεύτερο όταν όλοι έχουν φύγει. Αυτον τον πάω βόλτες. Ανοίγουμε μαζί τα παράθυρα, ποτίζουμε τον εξαιρετικά ανυπόμονο βασιλικό, ταίζουμε και ποτιζουμε την εσωτερική και την εξωτερική τετράποδη και φτερωτή πανίδα του σπιτιού και αποσυρόμεθα έπειτα στα ιδιαίτερα μας – στο δικό μου δωμάτιο. Εγώ κάθομαι στην πολυθρόνα του γραφείου μου και αυτός σε ένα σουβέρ του 1850 που -έκλεψα από την πεθερά μου- και τα λέει με την κανατα με το παγωμένο νερό δίπλα του.

 

.

4

.

Η επωδός μου στις παρηγορητικές αγορεύσεις της μητέρας μου για το τετελεσμένο (γυρω στα τέσσερα μου) ήταν πάντα το : «εγώ όμως ήθελα».

Όχι  απαιτητικά -όπως μου έλεγε- αλλά σαν μια τελευταια ένσταση/οριοθέτηση  πριν την αποδοχή.

Εξακολουθώ.

 

.