reality junkie

>η ζωή δεν είναι πάντα μικρή – μην ακούτε τι λένε – ενίοτε γίνεται αφόρητα μεγάλη : επιβράδυνση

>η αντιστροφή των ρόλων είναι επικίνδυνο παιχνίδι

>οι νεραντζιές την Άνοιξη είναι αποπροσανατολιστικές

>η ευθεία είναι πάντα κάθοδος

και με αυτά τα ευχάριστα επανακάμπτω  – θα μείνω για πολλές ώρες σε αλατισμένο νερό και θα ξεπικρίσω σας το υπόσχομαι.

αποδελτίωση

χωρίς σημαία στο μπαλκόνι και με βαθύτατη άπωση σε ό,τι «εκκλησιαστικό» εξακολουθώ να συγκινούμαι  στη θέα μιας  υδρίας  και να την θεωρώ ικανή να εμπνεύσει ένα ανυποψίαστο κωλόπαιδο να πολεμήσει «ολόισια» για να μην του την πάρουν και την αντικαταστήσουν με έναν ναργιλέ

πολλή ξινίλα και πολύ «ίσωμα» κυρία Ρεπούση μου, πολύ

κλικ :watch?v=mrgfprNyYCo

Σαν Μικέλε

για πάμε άλλη μία

Στην «επαναστατημένη» εφηβεία μου θυμάμαι τη μαμά μου να με ρωτάει κάθε τόσο «Hollyαν δεν ήμουν μαμά σου θα με είχες φίλη σου;» Θα την είχα. Δεν μοιάζαμε – ήταν πάντα ένα «καλό κορίτσι» και το σύνδρομο αυτό την διακατείχε μέχρι το τέλος της ζωής της. Ήταν και τρελή όμως και όσοι ήξεραν την αγαπούσαν γι’ αυτό. Οι άλλοι για τα άλλα. Εγώ για όλα. Και πιο πολύ για εκείνα που με δίδαξε. Σε όλους μου τους «δασκάλους» είμαι ευγνώμων και είναι αυτοί που από πολύ παλιά αποτελούσαν την δική μου οικογένεια: ένα πολύχρωμο πάζλ  από ανθρώπους και ζώα με κοινό σημείο την κόψη. Τους υπολοίπους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους έδιωχνα. Το πλήρωσα ακριβά αυτό – ακόμη το πληρώνω αλλά τώρα πια είναι αργά για ν’ αλλάξω.

Εχτές έχασα τον τελευταίο μου δάσκαλο. Τον οικογενειακό μας γιατρό. Μεγάλωσε πολύ μου είπε και αφού με μάλωσε για μια τελευταία φορά απεσύρθη. Είναι άρρωστος εδώ και καιρό και φαντάζομαι πως σε λίγο θα κοιτάω ψηλά όταν του απευθύνομαι, όπως κάνω και με τους άλλους.

Δεν θα βρω καινούριους δασκάλους γιατί η αφομοιωτική μου ικανότητα έχει εξαντληθεί, θα ανατρέχω όμως.

Και από εσάς κύριε Χ. που μου λείπετε ήδη (όχι τώρα δεν το πολεμάω το συναίσθημα – θα το αφήσω ελεύθερο για σήμερα να γυρίζει μέσα στο σπίτι) θα θυμάμαι το πώς δεν παίρνατε χρήματα από όσους δεν είχαν, πώς τους χώνατε μέσα στις τσάντες τα φάρμακα γρήγορα-γρήγορα και θυμωμένα για να γλυτώσετε το ευχαριστώ, τα σκυλιά σας και την μουσική που μοιραστήκαμε.

Βαθιά υπόκλιση – όχι των μπλογκς – την άλλη του φινάλε στο μπαλέτο.

 

socializing

20080725sawg_fig111

Εδώ και πολύ καιρό διανύω μια περίοδο εθελουσίας απομόνωσης οπαδός γαρ, του δόγματος : «τώρα έχουμε πρόβλημα και οι άλλοι δεν μας φταίνε σε τίποτα» . Εντάξει ξέρω – ναρκισσισμός, εγωισμός κοκ, παρ’ όλα αυτά έτσι ήμουν πάντα και μου άρεσα μάλιστα. Οι υποχρεώσεις όμως , η καθημερινότητα  και η ανάγκη (αχ αυτή – πόσα της έχω μαζεμένα) τις τελευταίες  ημέρες με ξαναέφεραν σε επαφή με τους αληθινούς ανθρώπους. Όχι εσάς – τους μπλόγκερς που όπως και να το κάνουμε είναι σαφώς μια σχέση επιλογής –  αλλά τους άλλους  τους «πρέπει». Και εργάστηκα, (ή τουλάχιστον προσπάθησα) και βγήκα, και απ’ όλα. Στο τέλος της μέρας κοιμόμουν με την σκέψη: «πάει κι’ αυτό». Τα πρωινά όμως, που τόσο πολύ αγαπάω μεγαλώνοντας, ήταν όλα χαλασμένα. Ξυπνούσα  με τη γεύση του ανολοκλήρωτου τσακωμού. Με την αίσθηση πως πιέστηκα πάρα πολύ. Ή πως εξήγησα/απολογήθηκα, πως αναλώθηκα.

Βεβαίως και διανύω μια επαναπροσδιοριστική περίοδο – δεν θα μπορούσα (λόγω συγκυριών να κάνω και αλλιώς) και ασφαλώς και μια επιπλέον κυνικότητα με προστατεύει από τον χαρακτήρα μου. Αυτό όμως είναι κάτι νέο! Δεν είναι μια απλή αγοραφοβιούλα  που την ξέρουμε την διαχειριζόμαστε, είναι σαφής – ξεκάθαρη δυσανεξία στο ανθρώπινο είδος (στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του τέλος πάντων) την οποία δεν ξέρουμε δεν διαχειριζόμαστε. Πείτε μου παρακαλώ πάρα πολύ : έχουν «ασχημύνει» οι άνθρωποι τόσο όσο βλέπω; Η ευγένεια ή αυτός ο περιβόητος πολιτισμός εκλείπουν όλο και πιο πολύ; Μια δήθεν άνεση/ειλικρίνεια που ακουμπάει την αδιακρισία κυκλοφορεί σαν μεταδοτική νόσος; Η αδιαφορία είναι η νέα τάση;

Γιατί αν όχι, όλα καλά. Έχω μόνο εγώ πρόβλημα και καλά θα κάνω να μην ενοχλούμαι όταν ο νεώτερος συνάδελφος στον χαμογελαστό πληθυντικό μου απαντάει με ενοχλημένο ενικό, να προσπαθήσω να λέω καλημέρα στον γείτονα που δεν φροντίζει το σκυλί του υποστηρίζοντας πως δικό του είναι – δεν μας αφορά το ότι κλαίει (!), να ξαναπάω επίσκεψη στους συναδέλφους που με ανέκριναν με πολύ προσωπικές ερωτήσεις για να με κρίνουν μετά χωρίς ποτέ μα ποτέ να ερωτηθούν, να βλέπω παρέα με την πεθερά μου εκπομπές κοινωνικού σχολιασμού γιατί αλλιώς είμαι δύσκολη και σνομπ (πώς; απορεί η γραία αφού δεν έχω περιουσία) , να μην θυμώνω με την φίλη που δεν δίνει κανένα από τα παλιά παιχνίδια και ρούχα των παιδιών της στα παιδιά της Αλβανίδας οικιακής βοηθού – ούτε σε κανένα άλλο παιδί και τα φυλάει στο πατάρι γιατί «έλα ρε με τα δικά μου θα σωθούν;» και σταματάω εδώ πριν αναφερθώ σε οδηγούς ταξί, κοινωνικούς φορείς και πωλήτριες.

Όσο το σκέφτομαι πάντως, η μόνη λύση που βλέπω (για να μην ξεπέσουμε πάλι στα συμπεριφοριστικά και λοιπά ψυχολογίστικα) είναι να γίνω λίγο πιο  έως πολύ πιο αυστηρή.

 

Ίσως όχι σαν την Ούμα στο Kill Bill, αλλά..

εκεί

w1232hearts-c-1979-84-posters

Κουράστηκα με τα υπονοούμενα και τα κάπως αφαιρετικά και αξιοπρεπή και καθώς έπλενα τις χθεσινές κατσαρόλες σκέφτηκα να έρθω εδώ (στον υπολογιστή) και να γράψω έτσιόπωςμιλάω και να σας πω για την τελευταία μου επίσκεψη στον καινούριο μου «φίλο» – τον καρδιολόγο μου. Φοβόμουν τόσο πολύ λοιπόν που ζήτησα να του τηλεφωνήσουν για την επίσπευση της ειδικής  εκείνης εξέτασης που το αποτέλεσμά της θα με οδηγούσε σπίτι μου ή στο χειρουργείο. Το κατανόησε, δέχτηκε, πήγαμε. Στην αίθουσα αναμονής ήμουν το μόνο ραντεβού – χάρηκα γι’ αυτό – χαμογελούσα όσο πιο ευγενικά μπορούσα στην γραμματέα , ζήτησα για χιλιοστή φορά συγγνώμη σε εκείνον γιατί τον ταλαιπωρώ και θα μπορούσε να ήταν οπουδήποτε αλλού αυτήν την ώρα – με μια νέα υγιή ας πούμε κοπελίτσα σε ένα καφέ, τακτοποίησα τα περιοδικά στο τραπεζάκι, σκέφτηκα πόσο άσχημα είναι τα έπιπλα και οι κορνιζαρισμένες ρεπροντιξιόν και ο φωτισμός επίσης ενώ συγχρόνως έκανα δριμεία αυτοκριτική για το πόσο αλλοιώνει ο φόβος τις αντιδράσεις μου και με μετατρέπει σε «δουλοπρεπή» και «ανώτερη» μέσα στο ίδιο πεντάλεπτο (και μανιακή της τάξης – μην το ξεχάσω! στο σπίτι μου τα περιοδικά είναι ριγμένα όπως όπως σε ένα καλάθι, σκονισμένα, περιμένοντας στωικά την σειρά τους για την ανακύκλωση) δεν σκέφτηκα  – τώρα το συνειδητοποιώ – πως ο κωλοεστετισμός που οι φίλοι μου καταλογίζουν δεν με εγκατέλειψε παρόλο τον φόβο και την έλλειψη καλού γούστου την επεσήμανα αμέσως (με συμπαθή διάθεση όμως να το ξέρετε : τι κρίμα π.χ. τόσο καλό παιδί και καλός γιατρός να μην έχει έναν όμορφο χώρο..).

Δεν δικαιολογούμαι, πλατειάζω για να καθυστερήσω το δύσκολο. Το δύσκολο ήταν το κουδούνι που χτύπησε και ανήγγειλε την είσοδο της Δήμητρας και της μαμάς της. Κάθισαν  απέναντί μας και ο «εκπαιδευμένος» σε εμένα συνοδός μου έσπευσε να με καθησυχάσει ψιθυρίζοντάς μου: σίγουρα θα θέλουν κάποιο τυπικό χαρτί για το κολυμβητήριο ή κάτι τέτοιο. Δεν ήθελαν όμως, το εξάχρονο κοριτσάκι θα έκανε την ίδια χρονοβόρα και δυσάρεστη εξέταση με εμένα όπως έσπευσε να μας πληροφορήσει η μαμά του και ο δικός του φόβος εκφραζόταν με υπερκινητικότητα, νεύρα πολλά νεύρα και γκρίνια πολλή γκρίνια.

Δίστασα για λίγο. Τόσο λίγο που δεν ήμουν εγώ και κάνοντας χρήση του «δικαιώματός» μου μπήκα πρώτη. Και άργησα πάρα πολύ. Μετά την εξέταση ο γιατρός ήθελε να συζητήσουμε – μου είπε πως όχι δεν είναι όσο σοβαρό φοβόταν και πως αν δεν καπνίζω όπως καπνίζω κλπ, δεν θα χρειαστώ χειρουργείο και άλλα πολλά που καμία σημασία δεν έχουν.

Μετά δίστασα πολύ. Τόσο που ξανάγινα εγώ. Δεν μπορούσα να πάω στην αίθουσα αναμονής, δεν μπορούσα να κοιτάξω την εξουθενωμένη μαμά της Δήμητρας, να μιλήσω στο παιδί, δεν μπορούσα καν να χαμογελάσω στον δικό μου άνθρωπο για να τον καθησυχάσω γιατί αυτό μπροστά σε μια μαμά που αγωνιά θα ήταν αλαζονεία.

Κάπως το έκανα, κάτι ψέλλισα και σε μηδέν χρόνο βρεθήκαμε έξω από το ιατρείο.

Και στο αυτοκίνητο στην θέση του συνοδηγού εκεί που απολαμβάνω τόσο το να μην μιλάω και να κοιτάζω απλώς τις εναλλασσόμενες εικόνες, συνειδητοποίησα πως πήγα στον καρδιολόγο και εκεί ακριβώς, έγινα άκαρδη.

.

 

απόπειρα

είναι Σάββατο βράδυ – προσπαθώ να βρω αξιοπρεπή τρόπο επανάκαμψης – ψάχνω εικόνες, δεν βρίσκω – δεν  θα γίνω σήμερα μελό – το έχω αποφασίσει – είμαι λίγο κουρασμένη – όχι είμαι πολύ κουρασμένη – άλλο μελό άλλο ψέμματα – δεν πέρασα και πάρα πολύ καλά το προηγούμενο διάστημα – αυτό.

εσείς;

σας ξαναδιαβαζω σιγά σιγά (τεράστια ύλη!) – διαβάζω και εφημερίδες ξανά ( να μοιραστώ μια απορια : επίτηδες το κάνει η κυβέρνηση, έτσι δεν ειναιόχι πως την αγαπω – αντιθέτως -αλλά αυτή η αυτοκτονική πολιτική μου κίνησε το ενδιαφέρον..)

απέκτησα γατί – κι’ άλλο γατί – το οποίο ζει στον κήπο (το πρωί) , άλλαξα μάρκα καλλυντικών, μείωσα δραματικά το τσιγάρο, διακατέχομαι από ένανελοχεύονταθυμόπουδενλέειναξεσπάσει, περιμένω την οικονομική ύφεση, έχω μια ελάχιστη -χολυγουντιανού τύπου- περιέργεια για τον Ομπάμα..

………………………………………………………………………

αδύνατον να γράψω κανονικά.

………………………………………………………………………

λοιπόν τώρα θα ήθελα να είμαι μια άλλη και να έχω ένα παλ χρώματος μπλογκ και ποστ με τίτλο Why? και μουσική επένδυση κάτι το έντεχνο το οποίο αμέσως θα παρέπεμπε τους δεκάδες αναγνώστες/ριες σε σχόλια παραμυθίας και γλυκοφιλιά (sic),  αλλά δεν είμαι και τέλος πάντων ήθελα απλώς να πω:

Καλησπέρα, Καλό Μήνα, είμαι καλύτερα, ευχαριστώ

Holly.

 

.