1-12-2008

καθόμαστε σε ένα καφέ της πλατείας και περιμέναμε να έρθει η ώρα του ραντεβού και να φύγουμε πρόλαβαν όμως και μας μίλησαν τα δυό παιδιά από το 18 άνω. και μας είπαν «καλό μήνα και προπαντός καλά Χριστούγεννα» και πως είναι δύο μήνες καθαροί. η κοπέλα μιλούσε – το αγόρι κοίταγε κάτω ή την κοπέλα. μετά μας ζήτησαν να αγοράσουμε βιβλία κηπουρικής. τίποτα. λεφτά να γίνουν ήθελαν (έτσι φοβάμαι – μακάρι να κάνω λάθος). όπως τα έπαιρναν ρώτησαν τον x. «τα δίνετε με την καρδιά σας κύριε;» και τότε αισθάνθηκα αυτόν τον λυγμό που συνήθως ελέγχω – τον αφήνω δηλαδή να ξεσπάσει όταν είμαι μόνη μου – να με απειλεί, να ανεβαίνει ψηλά και τους είπα μια αηδία και μισή: να καθαρίσετε παιδιά – αυτό είπα και μετά έκλαψα τόσο πολύ εκεί στην πλατεία απέναντι από τους γελοίους του ντακάπο γιατί όποιος δεν ξέρει πόση λαχτάρα (αυτή είναι λέξη και καμία άλλη) έχεις να γίνεις καλά να μην μιλάει.να μην του περάσει από το μυαλό να μιλήσει
…………

Αυτό το έγραψα μόλις γύρισα σπίτι σε μισό λεπτό και μετά πήγα να πατήσω το «δημοσίευση» και μετά αμέσως το μετάνιωσα.  Και σήμερα σκέφτομαι (μέσα στ’ άλλα τα πολύ πιο σοβαρά) πως αν κι’ εδώ δεν είμαι αυθόρμητη, μάλλον την πάτησα. Δηλαδή ασφαλώς και δεν θα βγάλω στη φόρα δεδομένα και στοιχεία – ό,τι θέλω να προφυλάξω τέλος πάντων – το συναίσθημα όμως να το άφηνα λέω.

και τώρα θα μπορούσε κάποιος να μου πει: ποιος σε εμπόδισε χρυσή μου γυναίκα και δημιουργείς θέμα εκ του μη όντος; ε, αυτό προσπαθώ να πω. πως τα κατάφερα και αυτοεμποδίστηκα μέσα στο ίδιο μου το μπλογκ που τι είπαμε πως είναι; «προσωπικό ημερολόγιο»; «χώρος έκφρασης και επικοινωνίας;». αυτό. το πατάω το «δημοσίευση» λοιπόν και προειδοποιώ πως το ίδιο σκοπεύω να κάνω και με τα υπόλοιπα που έχω στο word γιατί αλλιώς θα είμαι μια απ’ αυτές που όταν έχουν επισκέψεις κλείνουν όλες τις πόρτες και ανοίγουν μόνο το αποστειρωμένο καθιστικό – να μην σας πω πως κόντεψα να βάλω και πατάκια για το παρκέ.

τοπόσομεκουράζωδενλέγεται

……………………………………………………………….

λίγο πριν ήμουν στο μπλογκ του κ.ΚΚΜοίρη (δεν θυμάμαι πως βάζουν λινκ) και διάβαζα με ενδιαφέρον τα σχόλια του προηγούμενου του ποστ. μετά πήγα στο news24 και είδα πως πέθανε η Μαργαρίτα Καραπάνου. την αγαπούσα για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης. θέλω να επαναλάβω αυτό «όποιος δεν ξέρει πόση λαχτάρα (αυτή είναι λέξη και καμία άλλη) έχεις να γίνεις καλά να μην μιλάει.να μην του περάσει από το μυαλό να μιλήσει» γιατί εκεινη μέχρι πριν λίγο καιρο είχε

Advertisements

4

.

Η επωδός μου στις παρηγορητικές αγορεύσεις της μητέρας μου για το τετελεσμένο (γυρω στα τέσσερα μου) ήταν πάντα το : «εγώ όμως ήθελα».

Όχι  απαιτητικά -όπως μου έλεγε- αλλά σαν μια τελευταια ένσταση/οριοθέτηση  πριν την αποδοχή.

Εξακολουθώ.

 

.