1-12-2008

καθόμαστε σε ένα καφέ της πλατείας και περιμέναμε να έρθει η ώρα του ραντεβού και να φύγουμε πρόλαβαν όμως και μας μίλησαν τα δυό παιδιά από το 18 άνω. και μας είπαν «καλό μήνα και προπαντός καλά Χριστούγεννα» και πως είναι δύο μήνες καθαροί. η κοπέλα μιλούσε – το αγόρι κοίταγε κάτω ή την κοπέλα. μετά μας ζήτησαν να αγοράσουμε βιβλία κηπουρικής. τίποτα. λεφτά να γίνουν ήθελαν (έτσι φοβάμαι – μακάρι να κάνω λάθος). όπως τα έπαιρναν ρώτησαν τον x. «τα δίνετε με την καρδιά σας κύριε;» και τότε αισθάνθηκα αυτόν τον λυγμό που συνήθως ελέγχω – τον αφήνω δηλαδή να ξεσπάσει όταν είμαι μόνη μου – να με απειλεί, να ανεβαίνει ψηλά και τους είπα μια αηδία και μισή: να καθαρίσετε παιδιά – αυτό είπα και μετά έκλαψα τόσο πολύ εκεί στην πλατεία απέναντι από τους γελοίους του ντακάπο γιατί όποιος δεν ξέρει πόση λαχτάρα (αυτή είναι λέξη και καμία άλλη) έχεις να γίνεις καλά να μην μιλάει.να μην του περάσει από το μυαλό να μιλήσει
…………

Αυτό το έγραψα μόλις γύρισα σπίτι σε μισό λεπτό και μετά πήγα να πατήσω το «δημοσίευση» και μετά αμέσως το μετάνιωσα.  Και σήμερα σκέφτομαι (μέσα στ’ άλλα τα πολύ πιο σοβαρά) πως αν κι’ εδώ δεν είμαι αυθόρμητη, μάλλον την πάτησα. Δηλαδή ασφαλώς και δεν θα βγάλω στη φόρα δεδομένα και στοιχεία – ό,τι θέλω να προφυλάξω τέλος πάντων – το συναίσθημα όμως να το άφηνα λέω.

και τώρα θα μπορούσε κάποιος να μου πει: ποιος σε εμπόδισε χρυσή μου γυναίκα και δημιουργείς θέμα εκ του μη όντος; ε, αυτό προσπαθώ να πω. πως τα κατάφερα και αυτοεμποδίστηκα μέσα στο ίδιο μου το μπλογκ που τι είπαμε πως είναι; «προσωπικό ημερολόγιο»; «χώρος έκφρασης και επικοινωνίας;». αυτό. το πατάω το «δημοσίευση» λοιπόν και προειδοποιώ πως το ίδιο σκοπεύω να κάνω και με τα υπόλοιπα που έχω στο word γιατί αλλιώς θα είμαι μια απ’ αυτές που όταν έχουν επισκέψεις κλείνουν όλες τις πόρτες και ανοίγουν μόνο το αποστειρωμένο καθιστικό – να μην σας πω πως κόντεψα να βάλω και πατάκια για το παρκέ.

τοπόσομεκουράζωδενλέγεται

……………………………………………………………….

λίγο πριν ήμουν στο μπλογκ του κ.ΚΚΜοίρη (δεν θυμάμαι πως βάζουν λινκ) και διάβαζα με ενδιαφέρον τα σχόλια του προηγούμενου του ποστ. μετά πήγα στο news24 και είδα πως πέθανε η Μαργαρίτα Καραπάνου. την αγαπούσα για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης. θέλω να επαναλάβω αυτό «όποιος δεν ξέρει πόση λαχτάρα (αυτή είναι λέξη και καμία άλλη) έχεις να γίνεις καλά να μην μιλάει.να μην του περάσει από το μυαλό να μιλήσει» γιατί εκεινη μέχρι πριν λίγο καιρο είχε

Advertisements

22 thoughts on “1-12-2008

  1. μα όχι – αυτό προσπαθώ να πω – με τις λάσπες από το αβγό να ερχόσαστε αν θέλετε.

    (σε εσας ήμουν τώρα :πω – πω!)

  2. Από τα ωραιότερα που έχω διαβάσει εδώ μέσα…

    Είναι όμως όντως τόσο αποστειρωμένο το καθιστικό όσο θέλουμε να νομίζουμε (οικοδεσπότες και επισκέπτες)? Μου ήρθε στο μυαλό το χθεσινό του KKMoίρη. :)

  3. Αθανασια (που σε πεθύμησα όπως κάθε φορά που απέχω)

    όχι δεν είναι – αν θέλω να είμαι ειλικρινής.
    ό,τι ανοίξεις «ξεααποστειρώνεται» άλλωστε.

    αλλά εδώ μιλάμε για Την αυτολογοκρισία.
    προσπαθώντας να μην υποπέσω σε καμια από τις κατηγορίες που ανέφερες στο πρώτο σχόλιό σου στο εν λόγω ποστ ή δεν γράφω ή γράφω στριφνά και «μπουκωμένα» (επιστημονικότατη η οπολογια)
    δλδ
    τρέμω την κλάψα και την άγρα συμπαθείας και ενώ διανύω μια δυσκολούτσικη περίοδο κάνω (ή προσπαθώ τέλος πάντων) τη δυνατή.

    πχ
    μια κοινή γνωστή μας :)) όταν με γνώρισε μου είπε πως με ένοιωσε «απροστάτευτη»…………
    και ναι,μάλιστα,βεβαίως αυτό ήμουν τότε.
    (το πως κρατήθηκα και δεν έσκισα ότι χαρτί έχω και δεν έχω ειναι μια μεγάλη συζήτηση)

    σου χρωστάω αμοιβή για μια συνεδρία – ευχαριστώ!
    :))

  4. Holly, είναι το ωραιότερό σου, νομίζω, ποστ. Όταν ξεκίνησα το μπλογκ ο μεγαλύτερός μου φόβος ήταν το privacy με την έννοια του ονοματεπώνυμου, πού μένω, πού δουλεύω. Γιατί τόσο μ’απασχολούσε αυτό, άγνωστο. Βέβαια στην πορεία το δυσκολότερο απ’ όλα ήταν «τα δύσκολα». Στην αρχή έλεγα πως ήταν αυταρέσκεια, «μες στη μελαγχολία και τη γκρίνια φαίνομαι και στο κάτω-κάτω μια χαρά άνθρωπος είμαι». Πια νομίζω ότι στ’ αλήθεια με φόβιζε όχι ότι θα με παρεξηγήσουν, αλλά ακριβώς ότι δεν θα με παρεξηγήσουν. Η ιδέα ότι αυτό που θα καταλάβαινε κάποιος που με διάβαζε θα ήταν αυτό που υποψιαζόμουν (και εννοείται φοβόμουν) ήταν τρομακτική – το καθρέφτισμα στα μάτια των άλλων είναι το χειρότερο. Δεν ξέρω, ξέρω γω; Όλοι κάπου έχουν ένα όριο και σπάνε, και τότε αδειάζουν και οι λέξεις.

  5. και αμέσως μετά την Αθανασία,
    η butterfly σε λίγες σειρούλες εξήγησε τον Λακάν.

    το ποστ ήταν απλώς αυθόρμητο – τα σχόλιά του όμως
    ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ά.

    butterfly,
    ευχαριστώ.

  6. Χαίρομαι που το διάβασα… να’ σαι καλά holly.

    Η αλήθεια είναι πως εγώ, που πατούσα το «δημοσίευση» χωρίς όχι δεύτερη ούτε καν πρώτη σκέψη, τώρα αισθάνομαι λίγο ξεβράκωτη [«ντουπ» τοεπίπεδοήτανπουέπεσεστοπάτωμα].
    Αρκετοί eγνωστοί έγιναν real, άλλοι ήταν χρυσάφι στο πουγκί [γειά σου Αθανασία :-) ] κι άλλοι φύρα. Κι όπως και να το δεις δεν είναι απλό να γράφεις αυτά που μόνο στον ψχθεραπευτή σου λες και να τα διαβάζουν δενξέρειςπόσοικαιποιοίκιανθατουςδειςσελίγεςμέρες.

    Το παραπάνω δεν το γράφω με πρόθεση να προειδοποιήσω «πρόσεχε γιατί θα το μετανιώσεις αν εκτεθείς». Αντιθέτως. Μομφή στον εαυτό μου είναι που πάντα χάνω το μέτρο.

    υγ «τοπόσομεκουράζωδενλέγεται» καταλαβαίνω

  7. mamma
    μόλις κοιτούσα πως έκανα αυτά που κοροιδεύω και έχω αφήσει αναπάντητα 3 σχόλια (μαζί κι’ ένα δικό σου που με έκανε και γέλασα)
    θα επανορθώσω πάραυτα.

    μια χαρά το επίπεδο – είπαμε «χωρίς πατάκια» :))

    όσο για το μέτρο, το έχω χάσει τόσες φορές που καθιστούν τη ρήση:
    «δεν μετανιώνω για τιποτα»
    τουλάχιστον γελοία.

    έχω προσέξει όμως διαβάζοντάς σε πως ενώ ενίοτε εκτίθεσαι προστατεύεις συγχρόνως όσους αγαπάς κι’ αυτό το εκτιμώ πολύ – όπως και τον αυθορμητισμό που εγώ (λόγω συνθηκών) έχω απωλεσει.

    και, νοπ! να μην σε μέμφεσαι, εκείνη την στιγμή το είχες ανάγκη.
    κράτα το χρυσάφι :)) και πέταξε τη φύρα (πέταξε το εννοώ).
    να μου συγχωρήσεις την προστακτική – προκύπτει από την διαφορά ηλικίας και μόνον.

    υγ
    ήμουνασίγουρηπωςθατοκαταλάβαινες

  8. θα σας πω ενα κολπο. να γραφετε οτι σας κατεβαινει στο κεφαλι να το αποθηκευετε και οταν νιωσετε ετοιμη να κανετε παμπλις. τι παει να πει οτι δεν θα νιωσετε ποτέ, δεν θελω να ακουω τετοια.

    τα λεφτα μαλλον θα πηγαν για χρηση ουσιων. θελω να πω δυο μηνων μελη βγαινουν να πουλησουν βιβλια(;) ακουγεται λιγο περιεργο.

    αφου υπαρχει παρκε θα βγαζω τα παπουτσια μου και θα μπαινω(θα με αφηνετε να μπαινω ε;)

    τοπόσομεκουράζωδενλέγεται ειναι μιαφασηπουπερναωσυχνοτατα

    και

    καληνυχτα :)

  9. Και εγώ έχω ένα θέμα με το κουμπί που λέει «υποβολή». Σημεία των καιρών θα μου πείτε. Υποβάλω τα σχόλιά μου σαν να υποβάλω τα σέβη μου σε τέτοια γραπτά. Καλημέρα

  10. Πάλι θα σας χάσουμε για άγνωστο διάστημα;

    Εύχομαι τίποτα κακό να μη συμβαίνει στη ζωή σας,
    και όλα τα καλά να είναι μπροστά σας.

  11. τώρα τι να σας πρωτοπω;

    επιβίωσα παντως :)) και δεν πολυήταν έυκολο.

    αυτάαα.

    Ευχαριστώ πολύ και το εννοώ επίσης πολύ.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s