Σαν Μικέλε

για πάμε άλλη μία

Στην «επαναστατημένη» εφηβεία μου θυμάμαι τη μαμά μου να με ρωτάει κάθε τόσο «Hollyαν δεν ήμουν μαμά σου θα με είχες φίλη σου;» Θα την είχα. Δεν μοιάζαμε – ήταν πάντα ένα «καλό κορίτσι» και το σύνδρομο αυτό την διακατείχε μέχρι το τέλος της ζωής της. Ήταν και τρελή όμως και όσοι ήξεραν την αγαπούσαν γι’ αυτό. Οι άλλοι για τα άλλα. Εγώ για όλα. Και πιο πολύ για εκείνα που με δίδαξε. Σε όλους μου τους «δασκάλους» είμαι ευγνώμων και είναι αυτοί που από πολύ παλιά αποτελούσαν την δική μου οικογένεια: ένα πολύχρωμο πάζλ  από ανθρώπους και ζώα με κοινό σημείο την κόψη. Τους υπολοίπους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους έδιωχνα. Το πλήρωσα ακριβά αυτό – ακόμη το πληρώνω αλλά τώρα πια είναι αργά για ν’ αλλάξω.

Εχτές έχασα τον τελευταίο μου δάσκαλο. Τον οικογενειακό μας γιατρό. Μεγάλωσε πολύ μου είπε και αφού με μάλωσε για μια τελευταία φορά απεσύρθη. Είναι άρρωστος εδώ και καιρό και φαντάζομαι πως σε λίγο θα κοιτάω ψηλά όταν του απευθύνομαι, όπως κάνω και με τους άλλους.

Δεν θα βρω καινούριους δασκάλους γιατί η αφομοιωτική μου ικανότητα έχει εξαντληθεί, θα ανατρέχω όμως.

Και από εσάς κύριε Χ. που μου λείπετε ήδη (όχι τώρα δεν το πολεμάω το συναίσθημα – θα το αφήσω ελεύθερο για σήμερα να γυρίζει μέσα στο σπίτι) θα θυμάμαι το πώς δεν παίρνατε χρήματα από όσους δεν είχαν, πώς τους χώνατε μέσα στις τσάντες τα φάρμακα γρήγορα-γρήγορα και θυμωμένα για να γλυτώσετε το ευχαριστώ, τα σκυλιά σας και την μουσική που μοιραστήκαμε.

Βαθιά υπόκλιση – όχι των μπλογκς – την άλλη του φινάλε στο μπαλέτο.

 

Advertisements

7 thoughts on “Σαν Μικέλε

  1. Όταν για κάποιον λόγο αποχωρούν άνθρωποι από τη ζωή μου που υπήρξαν σημαντικοί μέσα σε αυτήν, νιώθω μαζί τους να χάνεται κι ένα δικό μου κομμάτι. Κι όταν αυτό γίνεται όλο και συχνότερα στο τέλος νιώθω ένα παράξενο είδος μοναξιάς.

    Πιστεύω όμως πως καινούριους δασκάλους θα συνεχίζουμε να βρίσκουμε, έστω και αραιότερα, γιατί όσο και να μειωθεί η αφομοιωτική μας ικανότητα, εκεί έξω υπάρχουν τόσα πράγματα, τόσοι άνθρωποι….καποιοι μπορει κάτι όμορφο να έχουν να μας πουν !Κατι που δεν γνωρίζαμε.
    Και ίσως αυτο το απρόσμενο κομματι της ζωής να είναι αυτό που μας κρατά εν τέλει ζωντανούς

  2. Αποχωρούν οι δάσκαλοι και εμείς αρχίζουμε και αναρωτιόμαστε. Θα είμαστε άξιοι συνεχιστές της διδασκαλίας τους; Αφού μόλις τώρα πενθούμε την απουσία τους, πώς θα γίνει αυτό; Πιστεύω ότι θα γίνει όταν μας ζητήσει κάποιος άλλος να τον δασκαλέψουμε και του πούμε πως η διδασκαλία δεν υπάρχει σαν έννοια. Και φύγουμε χωρίς να πλανάται κανένα συναίσθημα στον χώρο. Ούτε καν εκείνο της φυγής.

  3. Holly, χωρίς σχόλια γι’αυτό το «εγώ για όλα». Oι καλύτεροι άνθρωποι είναι αυτοί που κάνουν το καλό έτσι θυμωμένα και βιαστικά. Για τ’άλλα, αν ας πούμε ότι από θανάτους ξέρω μερικά πράγματα, δεν ξέρω (ευτυχώς/κι ακόμα) για θανάτους δασκάλων (και πολύ τους φοβάμαι). Αλλά είμαι σίγουρη ότι, όπως ήταν για σένα κάποιοι δάσκαλοι, έτσι είσαι κι εσύ για κάποιους άλλους. Βάζω το χέρι μου στη φωτιά, δηλαδή :)

  4. island
    μακάρι – χίλια μακάρι όταν φευγουμε να μην πλανάται το αίσθημα της φυγής.
    (δεν ξέρετε πόσο καλό μου έκανε αυτό που μου είπατε – ευχαριστώ)

    butterfly
    έτσι γίνεται με αυτού του τύπου τις μαμάδες :)) (ξέρεις εσύ) «για όλα».

    το καλό με τους δασκάλους τώρα (τους όχι «και» μαμά – τους «σκέτο») είναι πως πολύ γρήγορα την θέση της απουσίας την γεμίζουν οι αναμνήσεις και οι αναφορές – ένα «ωσεί παρόν» που παρηγορεί.

    είμαι πολύ αδύναμη γι’ αυτό – στον λόγο της τιμής μου.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s