πρώτη γραμμή άμυνας

Ξύπνησα σήμερα με καλή διάθεση.

Ξέρω και που οφείλεται.

Στη χθεσινοβραδυνή δροσιά.

Τα τελευταία χρόνια δεν κοιμάμαι συνεχόμενα χωρίς αυτό να με πειράζει.

Ξυπνώ κάθε δυό ώρες(υπολογίζω), σκύβω, σχεδόν κρέμομαι για να χαιδέψω το ζωντανό που πάντα ξυπνάει μαζι μου, ισιώνω τα μαξιλάρια μου και τεντώνομαι μυστικά καταφέρνοντας να μην κουνήσω το διπλό στρώμα και ξυπνήσω τον άγνωστο δίπλα μου. (είμαι απολυτα πεπεισμένη πως οι παραδομένοι στον ύπνο άνθρωποι γίνονται «άλλοι» από αυτούς που συναναστρεφόμαστε καθημερινά).

Μετά, καλύπτω με το σεντόνι την περιοχή ανάμεσα στην μέση μου και την αρχή των μηρών και διαλέγω εικόνα για να την κάνω όνειρο. Καμιά φορά, όταν και τα δύο παράθυρα είναι ανοιχτά, ανάβω τσιγάρο – το αφήνω όμως με προσοχή στο βαθύ τασακι δίπλα μου και εκεί σβήνει.

Με την ηλικία, ίσως και τις επιλογές δεν ξυπνάει κανείς εδώ με ξυπνητήρι. Κι’ αυτό είναι καλό. Μετά, ο καθένας κρύβεται στο δωμάτιό του για να συλλέξει τα όπλα που απαιτεί η μέρα που ήρθε.

Συνομιλούμε όταν το νερό έχει κάνει τα βλέφαρα μας ελαφριά και τότε όμως ανταλλάσσουμε τις ιεροτελεστικές ευχές της καλημέρας μόνο. Αν κάτι πρέπει να τονιστεί, γράφεται. Σε κάθε πιθανή επιφάνεια – καθρέφτες, εσωτερικό εξώπορτας, ράχη κινητού αλλά ποτέ μα ποτέ στο ψυγείο. Όχι δεν τρώμε αμερικάνικο πρωινό όλοι μαζι. Υπάρχει πάντα ένα σπιτικό κέηκ για όποιον θέλει, γάλα και χυμοί που καταναλώνονται – το ξέρω γιατί μετά μαζεύω ποτήρια κούπες και πιατάκια (ναι και ψίχουλα).

Εγώ αρκούμαι σε δύο ζεστούς πάντα espresso. Τον πρώτο που πίνω πριν το ντους (αυτον τον πολυαγαπημένο που τόσες νύχτες κοιμάμαι με την σκέψη του) και τον δεύτερο όταν όλοι έχουν φύγει. Αυτον τον πάω βόλτες. Ανοίγουμε μαζί τα παράθυρα, ποτίζουμε τον εξαιρετικά ανυπόμονο βασιλικό, ταίζουμε και ποτιζουμε την εσωτερική και την εξωτερική τετράποδη και φτερωτή πανίδα του σπιτιού και αποσυρόμεθα έπειτα στα ιδιαίτερα μας – στο δικό μου δωμάτιο. Εγώ κάθομαι στην πολυθρόνα του γραφείου μου και αυτός σε ένα σουβέρ του 1850 που -έκλεψα από την πεθερά μου- και τα λέει με την κανατα με το παγωμένο νερό δίπλα του.

 

.

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “πρώτη γραμμή άμυνας

  1. Εγώ πάλι το πρωί θέλω να με φροντίσουν. Δεν ξυπνάω χωρίς ξυπνητήρι και δεν έχω [πλέον] κουράγιο να ετοιμάσω πρωινό (γενικώς δεν είμαι πρωινός τύπος και, επιπλέον, νυστάζω το πρωί, λόγω συσσώρευσης πολλών χρόνων διακεκομμένου ύπνου και ξυπνήματος σε άγριες πρωινές ώρες). Επίσης, μου αρέσει να μην να είμαι μόνη μου στο πρωινό, αν και δεν μιλάω και πολύ πριν φτάσει 10 η ώρα (διαβάζω φρόνιμα -παρέα- τις Κυριακάτικες εφημερίδες, χρειάζονται πρωινά μιας εβδομάδας με τον όγκο που έχουν). Κατά τις 10, η πρώτη γραμμή άμυνας για την υπόλοιπη ημέρα έχει πλέον συγκροτηθεί. :)

  2. …και ζωντανό έχουμε, και εσπρεσιέρα έχουμε και ψίχουλα έχουμε και βασιλικό έχουμε και αδημονία γι’ αυτόν τον πρώτο καφέ πριν ξυπνήσει όλο το σπίτι έχουμε. Σουβέρ του 1850 δεν έχουμε. Αλλά αυτό δεν αλλάζει καθόλου την πρωινή ατμόσφαιρα που περιγράφετε. :-)

  3. @Αθανασία
    «ο καθείς και τα όπλα του»

    @Λουίζα Κορνάρου
    μα καθόλου!

    πολύ καλώς ήλθατε.

    @ΚΚΜοίρης
    τώρα αν σας πω πως δεν αποφασίζω (ως γνήσιο έρμαιο της στιγμής και της ανάγκης βεβαίως ) θα με πιστέψετε;

    στην νέα δουλειά πάντως δεν πήγα.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s