la mere

Δεν σ’ ένοιαξε ποτέ στ’ αλήθεια να «περάσεις και εσύ καλά» όπως λέμε σήμερα. Δεν σου πέρασε καν από το μυαλό. Γυρνούσες από τη δουλειά μέσα στη ζέστη και έπαιρνες την τεράστια ψάθινη τσάντα σου και εμένα και με πήγαινες στη θάλασσα.

(Θα μπορούσες να περνάς τα καλοκαίρια σου μόνο στο βουνό – έλεγες θυμάμαι – στην ευγένεια της σκιάς των δέντρων)

Τις ώρες που ο ήλιος δεν ήταν επικίνδυνος – το απομεσήμερο στις δαντελωτές παραλίες. Χαιρόσουνα που χαιρόμουνα, κολυμπούσες για να κολυμπήσω, με σκούπιζες μετά μ’ εκείνην την τεράστια πετσέτα (να μην αρπάξω καμιά πούντα) , με τάιζες σταφύλι (που είχε πολλές βιταμίνες) και μετά ξαπλώναμε στην ξαπλώστρα της η κάθε μία και διαβάζαμε τα βιβλία μας. Τα δικά μου ήταν της Άγκυρας και τα δικά σου της Εστίας – ας πούμε.. Κι΄όταν στεγνώναμε και κόντευε να πέσει ο ήλιος  φορούσαμε τα φουστάνια μας  (γιατί οι κυρίες δεν παρελαύνουν με το μαγιό) και περπατούσαμε στην άμμο και μετράγαμε τα’ αποτυπώματα από τις πατούσες μας. Μετά γυρνούσαμε – στον δρόμο εγώ κοιμόμουνα, κάναμε χλιαρό μπάνιο – πάντα πρώτη εγώ, έκλεινες μόνο τα σκούρα με σκέπαζες – ανασήκωνες το σεντόνι δυο – τρεις  φορές για να γελάω, μου έφερνες το γάλα μου – κρύο με οβομαλτίνη, και με ρωτούσες αν πέρασα ωραία.

Βρε μαμά, ποτέ δεν σε ρώτησα: εσύ;

Φταίει εκείνο το μαργαριταρένιο σου χαμόγελο, όχι εγώ.

 

Advertisements

12 σκέψεις σχετικά με το “la mere

  1. Ίσως να ‘ναι αδιάκριτο σχόλιο, αλλά η κομψότητα και η τρυφερότητα της μαμάς σου πέρασε σ’ αυτό το πολύ κομψό και τρυφερό κείμενο.

  2. Eγώ πάντως νομίζω ότι περνούσε πολύ ωραία η μαμά σου, έτσι όπως το διαβάζω… :)

  3. butterfly
    και ήταν έτσι ακριβώς: κομψή και τρυφερή.
    (όχι αδιάκριτο, συγκινητικό!)

    Αθανασία
    κι’ εγώ έτσι την θυμάμαι – να χαίρεται.
    Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό.

  4. ε
    βασανιζόμουνα αυτές τις μέρες προσπαθώντας να ανακαλύψω τις ρίζες της δοτικότητας.
    (γι’ αυτό)

  5. Όταν κάποτε με ρώτησε μια ψυχολόγος, τι στο καλό θέλω επιτέλους να καταφέρω και κατέφυγα σε αυτήν της είπα: «γιατί δε θέλω εγώ και η Νερίνα να γίνουμε όπως εγώ και η μαμά μου»
    Από άλλη μεριά το ίδιο πράγμα μάλλον αναζητούμε
    Καλό σας βράδυ

  6. καλησπέρα Φωτούλα.

    μα, ακριβώς έτσι..

    (παρακαλείσθε όπως αποφεύγετε τις ψυχολόγους – οι περισσότερες είναι ημιμαθείς)

  7. Αυτό το κείμενο με συγκίνησε τόσο πολύ που με πήρε το παράπονο. Μάλλον φταίει που είμαι [ξανά] θυμωμένη [πληγωμένη] με τη μάνα μου.

    Την αγάπησα τη μαμά σας.

  8. mamma

    όσο ζούσε, θύμωνα συχνότατα μαζί της :))
    είχαμε κι’ εμείς μονογονεική οικογένεια και μαμά με κόρη είναι συνδυασμός πιο δύσκολος από τον δικό σας.

    τώρα που λείπει, μου λείπει πολύ.
    και θυμάμαι τα όμορφα πιο πολύ και όχι την ισχυρότατη πίεση που μου ασκούσε.

    λέω – λέω,
    και δεν λέω πόσο συγκινήθηκα από το σχόλιο .

  9. » στην ευγένεια της σκιάς των δέντρων»
    «Βρε μαμά, ποτέ δεν σε ρώτησα: εσύ;
    Φταίει εκείνο το μαργαριταρένιο σου χαμόγελο, όχι εγώ.»

    Όχι, μην δημοσιεύσεις ποτέ. Καλά είναι κι εδώ. Άλλωστε, δεν είσαι συγγραφέας. Κι όποιος στο πει, μην τον πιστέψεις. Ψέματα θα σου λέει. Από ζήλια; Ποιος να ξέρει…

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s