μαζί

drop_drop.jpg

Ξυπνούσε  και κατάπινε την πρώτη  κουβέντα της μέρας γιατί προσπαθούσε να θυμηθεί τι έπρεπε να λέει.

Πώς να ξεχάσει τα ποτάμια τα δάκρυα που προκάλεσε με ένα απλό «πως είσαι».

Τώρα ήταν ο καιρός της καλημέρας.

Χωρίς παραπάνω ερωτήσεις.

Ιδανικά με την συνοδεία αβίαστου χαμογέλου.

Αν όχι, δεν πείραζε.

Φτάνει να τέλειωναν οι λέξεις εκεί.

Δεν ήταν δύσκολο.

Το κατάφερνε μια χαρά.

Το βράδυ φοβόταν.

.

Που προμήνυε το «τι σκέφτεσαι».  

Advertisements

6 σκέψεις σχετικά με το “μαζί

  1. Καλησπέρα σου!

    Δεν ρωτάω κανέναν «πώς είσαι», εκτός αν τον ξέρω περισσότερο από απλό γνωστό και με νοιάζει ν’ ακούσω. Εκεί, τα δάκρυα μπορεί να είναι για καλό (λέω, κρίνοντας εξ ιδίων).

    Αλλιώς, σκέτη χαμογελαστή καλημέρα. Το βρίσκω σκληρό και, συγχρόνως, αδιάκριτο, να στενοχωρήσω από μια συμβατικότητα.

    Το «τί σκέφτεσαι», αυτό πια πάει σ’ ελάχιστους, πολύ ελάχιστους…

  2. Καλησπέρα Αθανασία.

    αυτή η λεπτότητα προυποθέτει γνώση – βουτιά στα βαθειά, που λίγοι την έχουν.

    και ναι, μπορεί να είναι για καλό τα δάκρυα.

    νάσαι καλά!

  3. ο καιρος της καλημερας με το αβιαστο χαμογελο.

    εχω δρομο μπροστα μου.

    νομιζω οτι εισαστε απο τα λιγα ατομα που αν με ρωτουσαν «τι σκεφτεσαι» θα απαντουσα.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s