ένα πάααρα πολύ

Τα βιβλία τελικά είναι και η εποχή που τα διαβάζω.

Τώρα ας πούμε  αδυνατώ να διαβάσω ποίηση.Και κλασσικούς.Τα βιβλία – καταφύγιά μου βρίσκονται σε θέση μάχης μεν, σκονισμένα δε.

[ Το ίδιο μου συμβαίνει και με την μουσική αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ(!) ]

Διανύω λοιπόν την περίοδο της ενημέρωσης που για μένα σημαίνει: διαβάζω τις σχετικά καινούριες κυκλοφορίες και κυρίως τους συγγραφείς εκείνους που αγγίζουν  τους φίλους μου ή τους κριτικούς που εμπιστεύομαι.Σημαίνει βεβαίως και χίλια δύο άλλα όπως οι εκδόσεις, το εξώφυλλο, το οπισθόφυλλο, το χαρτί, ο μεταφραστής, η γραμματοσειρά, το ευπώλητον (που συνήθως λειτουργεί αποτρεπτικά), ο ρυθμός παραγωγής του συγγραφέα (που όσο πιο συχνός, τόσο πιο πολύ ανησυχώ) και άλλα που επιβεβαιώνουν  την ψυχαναγκαστική μου προσέγγιση αλλά και αυτό είναι άλλο ποστ(!). 

Με ρώτησε η Μαριλένα για την Μπλίξεν της οποίας οι Επτά Γοτθικές Ιστορίες με είχαν μαγέψει. Και οι Ιστορίες του Χειμώνα – πιο πολύ αυτές. Στην δεκαετία του  ’80 όμως. Τότε που ήμουν άλλη και αλλιώς. Και σκέφτομαι πως αν τα διάβαζα τώρα πιθανώς και να με κούραζαν. Άλλωστε ακόμη και στα βιβλία το εγώ μας δεν αναζητάμε – ακριβώς όπως στους διαλόγους ή τις σχέσεις; Το ιδεατό ή μη; Ταυτιζόμενοι ή όχι, εμάς δεν προβάλουμε και εκεί; 

 Αρπάζομαι από την αντικειμενικότητα γρήγορα και λέω Μαριλένα μου πως ναι η Μπλίξεν είναι εξαιρετική συγγραφέας με δομημένη γραφή, υπέροχες περιγραφές, ψυχογραφική και πρωτοπόρος.Αλλά έχω μια υποψία πως θα την σκυλοβαρεθείς..

Αντιθέτως οι Ανταύγειες σε χρυσό μάτι είναι της Μακ Κάλερς είναι ένα από τα ωραιότερα βιβλία του κόσμου! Η πρόσκληση σε γάμο, από τα πιο τρυφερά και έξυπνα.Και έχω μια υποψία πως και τα δύο θα σου αρέσουν.  

Μου γράφεις: « Ο Κόου μ΄αρέσει πάααααρα πολύ, δεν είναι Ντοστογιέφσκι, σύμφωνη-και ποιος είναι?-αλλά είναι εξόχως γοητευτικός. Αυτή βέβαια δεν είναι εξήγηση, αλλά τελοσπάντων.» 

Και σου απαντώ:Αυτή είναι εξήγηση.Αυτή και καμία άλλη.(Γιατί Ντοστογιέφσκι είναι μόνο ο Ντοστογιέφσκι και τους Καραμαζώφ πολύ θα ήθελε να τους είχε γράψει ο Σίγκμουντ πιστεύω !)Αυτό το πάααρα πολύ είναι όλη η ουσία.   

Και τώρα αν εμένα ο Κόου δεν μου αρέσει (το Σαν την Βροχή και το Σπίτι του Υπνου έχω διαβάσει μόνο) και μου θυμίζει αγχωμένο Άρλεκιν, μπορεί να σημαίνει εκατό πράγματα.

Διαλέγω να τα αποδίδω στην εποχή – περίοδο  με ότι αυτή περικλείει.

( τρελαίνομαι όμως – αυτό να το τονίσω – να το συζητώ και χωρίς διαφωνία δεν υφίσταται συζήτηση αλλά παράλληλοι μονόλογοι.)

    

Advertisements

15 σκέψεις σχετικά με το “ένα πάααρα πολύ

  1. Πλάκα έχει… Λόγω έλλειψης χρόνου (που μου χρειάζεται για να «βυθιστώ» σ’ ένα βιβλίο), διαβάζω -αντίθετα με σένα- ποίηση κι ακούω πολλή μουσική, και ξαναγυρίζω -επιλεκτικά πια- σε σελίδες βιβλίων που είχα διαβάσει παλιότερα και μου είχαν πει κάτι (και χαίρομαι όταν εξακολουθούν να μου λένε κάτι).

    Έχω μείνει πολύυυυ πίσω στους σύγχρονους, Κόου,ας πούμε, δεν έχω διαβάσει. Ούτε Μακ Κάλερς έχω διαβάσει, επιφυλάσσομαι σε πρώτη ευκαιρία. Να πω την αλήθεια, θα ήθελα πρωτίστως να προλάβω να διαβάσω (και να χωνέψω) όλα τα «μεγάλα» βιβλία, τους κλασικούς δηλαδή, κι η ζωή είναι μικρή… Οπότε, οι σύγχρονες κυκλοφορίες έτσι κι έτσι μ’ ενδιαφέρουν (ιδίως όταν συνοδεύονται από «ευπώλητες» διακρίσεις, υπερπαραγωγή και τα άλλα που σημειώνεις).

    Την Μπλίξεν την είχα πρωτοδιαβάσει στη δεκαετία του 80 κι εξακολουθεί να «μου λέει» όταν ξαναγυρίζω σε σελίδες της. Ίσως αυτά που βρίσκω τώρα να μην είναι ακριβώς τα ίδια με τα τότε, αλλά μάλλον καλό μου φαίνεται αυτό.

    Για την ταύτιση, δεν ξέρω. Μικρότερη, μ’ ενδιέφερε πολύ, έπιανα τον εαυτό μου να ταυτίζεται με κάποιον ειδικά και -όταν δεν εύρισκα- έχανα το ενδιαφέρον μου για το βιβλίο. Όσο μεγαλώνω, η μη ταύτιση είναι που μ’ ενδιαφέρει περισσότερο, η εξερεύνηση της αλήθειας ενός άλλου.

  2. ναι πλάκα έχει :))
    και επειδή είμαι σίγουρη πως είμαι μεγαλύτερή σου χρησιμοποιώ το πρωτότυπο : εδώ που είσαι ήμουνα!!!

    την αγωνία δε με τους κλασσικούς την πέρασα επί σειράν ετών (με το «λίγο» της ζωής την περνάω ακόμη αλλά δεν το κάνω θέμα)

    Μακ Κάλερς να διαβάσεις – άσε που το Αντάυγειες σε Χρυσό Μάτι έχει γυριστεί σε ταινία με την Ελίζαμπεθ Ταίηλορ και τον Μάρλον Μπράντο ίσως στην πιο συγκλονιστική ερμηνεία του.
    (το αναφέρω ενισχυτικά γιατί αγαπάς το σινεμά – κι’ εγώ επίσης πολύ)

    για το «μου λέει» και την Μπλίξεν τώρα.
    Και εμένα μου λέει.
    Πως θα μπορούσε να μην άλλωστε – άσε που την εκτιμώ πολύ για την στάση της απέναντι στον έρωτα.
    Απλώς ήθελα να τονίσω και ίσως να μην τα κατάφερα πως το timing τελικά αφορά και στα διαβάσματά μας (κι ας έχω μισήσει αυτή τη λέξη από την πολύ χρήση)

    Για την ταύτιση συμφωνούμε απόλυτα.
    Γι’ αυτό διαβάζω πιο σύγχρονους – για την αλήθεια του άλλου που αναφέρεις.
    Γιατί και η μη ταύτιση προβολή του εγώ μας – της τώρα ανάγκης μας είναι πιστεύω.

    Πολύ χάρηκα που πέρασες από εδώ!

  3. Holly μας, σε πρώτη φάση θα τοποθετηθώ περί Κόου και θα δευτερολογήσω (αμ πώς) αύριο.
    Ο Κόου μ’ αρέσει γιατί στο Πλιάτσικο κ στη Λέσχη των Τιποτένιων (νομίζω ότι) αποδίδει μια πολύ καίρια εικόνα της Μ.Βρετανίας. Επίσης-κι αυτό είναι κάτι που νομίζω το έχουν οι Άγγλοι, τουλάχιστον οι Άγγλοι που αγαπώ, πχ Λοτζ, Φαμπέρ-μού δίνει την αίσθηση ενός πολύ ακομπλεξάριστου τύπου που κύριος σκοπός του είναι να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη, κανένα άγχος για το Μεγάλο Έργο. Ωραία, ρέοντα, μη προσβλητικά για τη νοημοσύνη βιβλία.
    Το θέμα τάιμινγκ-κι ας σιχαίνεσαι τη λέξη-είναι το επομενο καυτό θέμα, θα επανέλθω, φοβάμαι και (θα ‘πρεπε να) φοβάσαι.

  4. Καλημέρα – Καλημέρα
    (δις)

    τώρα εσύ τοποθετήθηκες για τον Κόου κάνοντας αναφορά σε δύο βιβλία που δεν έχω διαβάσει.
    (και βγαίνω για super market.και το βιβλιοπωλείο είναι δίπλα. άρα ο προυπολογισμός μου στον λαιμό σου!!)

    έχεις δίκηο στο μη άγχος για το μεγάλο έργο.
    αυτό το διέκρινα και εγώ και είναι το αντίθετο του μαρινισμού -βλέπε
    ΚΚΜοίρης.

    λες να τον αδίκησα;

    θα τα διαβάσω και θα επανέλθω.

    (επιμένω πάντως πως το Σαν την Βροχή πριν πέσει πέραν του εξαιρετικού του τίτλου μου φάνηκε ένα αγορίστικα γραμμένο Αρλεκιν)

    και εδώ υπεισέρχεται το τάιμινγκ (αχ) για το οποίο απειλήθηκα πως θα επανέλθεις.

    :))

  5. Για τον Κόου λίγα. Πολύ απλουστευμένα, πολύ καθαρά, πολύ ανώδυνα και τάσεις σε κάποια σημεία ανακάλυψης της Αμερικής σε γεγονότα και καταστάσεις που μια απλή ανάγνωση εφημερίδων αρκούσε να στα κάνει γνωστά, πόσο περισσότερο όταν ζεις στη χώρα που αναφέρεσαι. Καλογραμμένα όσον αφορά το ύφος πάντως, αλλά επειδή σε κριτικές διάβασα τα περί ομοιοτήτων με Ρόμπινς, ουδεμία σχέση, εάν και ομολογώ ότι αυτός υπήρξε ο λόγος για να τον διαβάσω.
    Οι κλασσικοί σταθερό αποκούμπι για μένα σε ώρες που το μυαλό μοιάζει ανίκανο να αφομοιώσει οτιδήποτε. Αυτοί με ένα περίεργο τρόπο βρίσκουν πάντα το δρόμο να το αγγίξουν.
    Γενικά περνάω μια περίδο που το διάβασμα είναι 6-7 βιβλία σε διάφορα σημεία του σπιτιού, με εμένα να απλώνω το χέρι και όποιο πιάσω, με αποτέλεσμα στο κεφάλι μου να έχει δημιουργηθεί το υπερ-βιβλίο, όλα σε ένα, ένα πράγμα (ναι Μαριλένα ακόμα δε τη τελείωσα την αδηφάγα «αδηφαγία», αλλά σε πληροφορώ ότι δένει υπέροχα με το «Στίγμα»).
    Καλή μας βδομάδα

  6. Καλημέρα στη Holly και την Αθανασία, τη Νερίνα θα κάνω ότι δεν την είδα, δεν τη διάβασα, δε με πλήγωσε.
    Πολύ λίγα περί τάιμινγκ, λίγο χαζοσυναισθηματικά και εντελώς προσωπικά: λοιπόν υπάρχουν κάτι βιβλία που διάβαζα σε δύσκολες φάσεις, αυτά τα βιβλία δεν ξέρω αν θα μού έμεναν τόσο βαθιά καρφωμένα αν τα είχα διαβάσει κάποια αδιάφορη στιγμή. Είναι ολίγος Σουίφτ, «Η υδάτινη Χώρα» και ο «Λευκός θόρυβος» του Ντελίλλο. Άσχετο σχόλιο, καλή βδομάδα indeed όπως λέει και η άνω ακατονόμαστη

  7. Kαλημέρα!

    Μου άρεσε αυτό που έγραψε η Μαριλένα για το timing στα βιβλία. Κι είναι αλήθεια ότι, όταν τα ξαναδιαβάσουμε μετά, άλλοτε βρίσκουμε ότι κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και δεν μας λένε τίποτα πια κι άλλοτε λέμε, τί καλά που αυτό το διαμάντι δεν το χάρηκα μόνον σαν ένα ωραίο βιβλίο, αλλά σημάδεψε με κάποιον τρόπο και τη ζωή μου…

    :)

  8. Νερίνα, μην δίνεις σημασία που δεν σου απαντά η Μαριλένα. Ευχαρίστως θα κάνω την κυανόκρανη (ήτοι, στρουμφάκι), καθώς δεν έχω διαβάσει Κόου.

  9. Καλημέρα (τρις)

    Κάτι κάνω λάθος δεν μπορεί!
    (διαπίστωση αφορούσα στα τελευταία 30 χρόνια)
    Όταν είστε εδώ είμαι αλλού και τούμπαλιν..
    (κάπως θα φαίνεται αυτό και εγώ δεν το έχω βρεί ακόμη)

    λοιπόοον :))

    @Νερίνα
    Όπως ξεκίνησες,
    «για τον Κόου λίγα»
    είπα : ωχ ωχ ωχ θύμωσε
    (αμέσως μετά κατάλαβα όμως – όχι που δεν θα καταλάβαινα..)
    Που λες θα διαβάσω και το Πλιάτσικο και την Λέσχη γιατί η αλήθεια είναι πως έχει ρέοντα λόγο ο νέος :)) και αν εμμείνω στην αρχική μου άποψη θα κατατροπώσουμε την Μαριλένα μαζί – χα!
    Την φάση : πολλά βιβλία σε ένα την γνωρίζω πολύ καλά, την παθαίνω και με ταινίες δε..
    Την περίοδο αυτή που την έχω βαφτίσει «η κυνική μου» θέλω να διαβάζω νέες γραφές και ένα βιβλίο την φορά, μήπως και φύγει η ομίχλη που κατοικοεδρεύει στο μυαλό μου.
    (μήπως είπα..)

    @Μαριλένα
    Γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ τα «συναισθηματικά» μου λες;
    (ρητορική η ερώτησις)
    Ανακτώ το αποστασιοποιημένο πάραυτα και συμφωνώ πως δεν θα σου έμεναν χαραγμένα σε άλλη φάση.
    Επειδή όμως ο ψυχαναγκασμός μου με σκούντησε στον ώμο σπεύδω να διευκρινήσω πως τα βιβλία – σφραγίδες, όποια εποχή και να τα διάβασα, το ίδιο αποτέλεσμα είχαν.

    @Αθανασία
    Μόλις έγραψα αυτό που τόσο πιο ωραία είπες εσύ!!

    Κυρίες μου:
    αυτό δεν είναι ένα πολιτικό ιστολόγιο.
    ( σε εποχή ρυθμίσεων – μηνύσεων – πύρινων αναρτήσεων και άλλα εις -ων, η ψευδώνυμη ιδιοκτήτρια προσπαθούσε, αποτυχημένα όπως βλέπετε, να βάλει αντί άλλου «μπανερακίου» επάνω αριστερά ένα βραχιολάκι «Μάρτη» )

    Καλημέρα
    Καλή εβδομάδα
    &
    Καλό μήνα
    και στις τρεις σας.

  10. Αριστερά ή δεξιά, αποφασίσατε? (κι ύστερα μας λέει το blog δε δίνει πολιτικές ντιρεκτίβες)
    (νομίζω ήρθε ο καιρός να πω κι εγώ αυτά που έλεγε παλιά η Holly, Holly αν το διαγράψεις όλα καλά :-))

  11. δεν αποφασίζω εγώ καλό μου κορίτσι..
    το εκάστοτε template αποφασίζει.
    το πρόβλημά μου είναι – όπως και πολλών άλλων – πως «βλέπω» το δεξιά ως αριστερά ή το ανάποδο

    :))

    θυμάσαι στις συνεδρίες που η Holly έλεγε «φεύγω» όταν την ρωτούσαν
    «τι κάνεις – με τι ασχολείσαι»;;;

    Δεν είμαστε καλά που θα το σβήσω!

  12. & Μαριλένα μου.
    (εάν μετά και από αυτό το συναισθηματικό μου ξεσάλωμα δε με συγχώρεσες, τρέχω να παραγγείλω Σνεντέρ, αλλά δε θα φταίω εγώ άμα δε μου αρέσει)
    Επίσης υπάρχει ένα βιβλίο με του οποίου την ηρωίδα ταυτίζομαι απόλυτα και είναι «η καλή τρομοκράτισσα» της .
    Λέσσινγκ.
    ———————————————————–
    & Αθανασία ευχαριστώ για τη στήριξη. Όταν της θίξεις συγγραφέα που συμπαθεί (τι άχαρη λέξη) το παίρνει προσωπικά. (Σκονάκι: εάν δεν έχεις διαβάσει ξεκίνα αμέσως Ουέλμπεκ, είμαι σίγουρη ότι θα μας βάλει απροειδοποίητο τεστ)
    ———————————————————-
    & Συγνώμη για την καταπάτηση του χώρου, Και επίσης ο δικός μου Μάρτης κοσμεί το δεξί μου χέρι (εδώ και 47 συναπτά έτη) καθώς επίσης και όλης της οικογενείας υπό τη στενή και υπό την ευρεία έννοια…
    Καλό βράδυ σε όλες σας

  13. Νερίνα

    τέτοια καταπάτηση χαίρομαι πολύ να υφίσταμαι :))

    κοιτάζω το δεξί μου χέρι και χαμογελάω..
    (το πιο όμορφο είναι που χαμογελούν και οι κύριοι που φορούν το ανάλογο κόσμημα)

    (για τον Ουέλμπεκ έχει ένα δίκηο)

    (σου πάει η Λέσσινγκ!)

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s