Στην «επαναστατημένη» εφηβεία μου θυμάμαι τη μαμά μου να με ρωτάει κάθε τόσο «Holly αν δεν ήμουν μαμά σου θα με είχες φίλη σου;» Θα την είχα. Δεν μοιάζαμε – ήταν πάντα ένα «καλό κορίτσι» και το σύνδρομο αυτό την διακατείχε μέχρι το τέλος της ζωής της. Ήταν και τρελή όμως και όσοι ήξεραν την αγαπούσαν γι’ αυτό. Οι άλλοι για τα άλλα. Εγώ για όλα. Και πιο πολύ για εκείνα που με δίδαξε. Σε όλους μου τους «δασκάλους» είμαι ευγνώμων και είναι αυτοί που από πολύ παλιά αποτελούσαν την δική μου οικογένεια: ένα πολύχρωμο πάζλ από ανθρώπους και ζώα με κοινό σημείο την κόψη. Τους υπολοίπους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους έδιωχνα. Το πλήρωσα ακριβά αυτό – ακόμη το πληρώνω αλλά τώρα πια είναι αργά για ν’ αλλάξω.
Εχτές έχασα τον τελευταίο μου δάσκαλο. Τον οικογενειακό μας γιατρό. Μεγάλωσε πολύ μου είπε και αφού με μάλωσε για μια τελευταία φορά απεσύρθη. Είναι άρρωστος εδώ και καιρό και φαντάζομαι πως σε λίγο θα κοιτάω ψηλά όταν του απευθύνομαι, όπως κάνω και με τους άλλους.
Δεν θα βρω καινούριους δασκάλους γιατί η αφομοιωτική μου ικανότητα έχει εξαντληθεί, θα ανατρέχω όμως.
Και από εσάς κύριε Χ. που μου λείπετε ήδη (όχι τώρα δεν το πολεμάω το συναίσθημα – θα το αφήσω ελεύθερο για σήμερα να γυρίζει μέσα στο σπίτι) θα θυμάμαι το πώς δεν παίρνατε χρήματα από όσους δεν είχαν, πώς τους χώνατε μέσα στις τσάντες τα φάρμακα γρήγορα-γρήγορα και θυμωμένα για να γλυτώσετε το ευχαριστώ, τα σκυλιά σας και την μουσική που μοιραστήκαμε.
Βαθιά υπόκλιση – όχι των μπλογκς – την άλλη του φινάλε στο μπαλέτο.
Πρόσφατα σχόλια