Αυτό το έγραψα μόλις γύρισα σπίτι σε μισό λεπτό και μετά πήγα να πατήσω το «δημοσίευση» και μετά αμέσως το μετάνιωσα. Και σήμερα σκέφτομαι (μέσα στ’ άλλα τα πολύ πιο σοβαρά) πως αν κι’ εδώ δεν είμαι αυθόρμητη, μάλλον την πάτησα. Δηλαδή ασφαλώς και δεν θα βγάλω στη φόρα δεδομένα και στοιχεία – ό,τι θέλω να προφυλάξω τέλος πάντων – το συναίσθημα όμως να το άφηνα λέω.
και τώρα θα μπορούσε κάποιος να μου πει: ποιος σε εμπόδισε χρυσή μου γυναίκα και δημιουργείς θέμα εκ του μη όντος; ε, αυτό προσπαθώ να πω. πως τα κατάφερα και αυτοεμποδίστηκα μέσα στο ίδιο μου το μπλογκ που τι είπαμε πως είναι; «προσωπικό ημερολόγιο»; «χώρος έκφρασης και επικοινωνίας;». αυτό. το πατάω το «δημοσίευση» λοιπόν και προειδοποιώ πως το ίδιο σκοπεύω να κάνω και με τα υπόλοιπα που έχω στο word γιατί αλλιώς θα είμαι μια απ’ αυτές που όταν έχουν επισκέψεις κλείνουν όλες τις πόρτες και ανοίγουν μόνο το αποστειρωμένο καθιστικό – να μην σας πω πως κόντεψα να βάλω και πατάκια για το παρκέ.
τοπόσομεκουράζωδενλέγεται
……………………………………………………………….
λίγο πριν ήμουν στο μπλογκ του κ.ΚΚΜοίρη (δεν θυμάμαι πως βάζουν λινκ) και διάβαζα με ενδιαφέρον τα σχόλια του προηγούμενου του ποστ. μετά πήγα στο news24 και είδα πως πέθανε η Μαργαρίτα Καραπάνου. την αγαπούσα για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης. θέλω να επαναλάβω αυτό “όποιος δεν ξέρει πόση λαχτάρα (αυτή είναι λέξη και καμία άλλη) έχεις να γίνεις καλά να μην μιλάει.να μην του περάσει από το μυαλό να μιλήσει” γιατί εκεινη μέχρι πριν λίγο καιρο είχε
μπορούμε-εναλλακτικά-να βγάζουμε τα παπούτσια μπαίνοντας
μα όχι – αυτό προσπαθώ να πω – με τις λάσπες από το αβγό να ερχόσαστε αν θέλετε.
(σε εσας ήμουν τώρα :πω – πω!)
Από τα ωραιότερα που έχω διαβάσει εδώ μέσα…
Είναι όμως όντως τόσο αποστειρωμένο το καθιστικό όσο θέλουμε να νομίζουμε (οικοδεσπότες και επισκέπτες)? Μου ήρθε στο μυαλό το χθεσινό του KKMoίρη.
Αθανασια (που σε πεθύμησα όπως κάθε φορά που απέχω)
όχι δεν είναι – αν θέλω να είμαι ειλικρινής.
ό,τι ανοίξεις “ξεααποστειρώνεται” άλλωστε.
αλλά εδώ μιλάμε για Την αυτολογοκρισία.
προσπαθώντας να μην υποπέσω σε καμια από τις κατηγορίες που ανέφερες στο πρώτο σχόλιό σου στο εν λόγω ποστ ή δεν γράφω ή γράφω στριφνά και “μπουκωμένα” (επιστημονικότατη η οπολογια)
δλδ
τρέμω την κλάψα και την άγρα συμπαθείας και ενώ διανύω μια δυσκολούτσικη περίοδο κάνω (ή προσπαθώ τέλος πάντων) τη δυνατή.
πχ
) όταν με γνώρισε μου είπε πως με ένοιωσε “απροστάτευτη”…………
μια κοινή γνωστή μας
και ναι,μάλιστα,βεβαίως αυτό ήμουν τότε.
(το πως κρατήθηκα και δεν έσκισα ότι χαρτί έχω και δεν έχω ειναι μια μεγάλη συζήτηση)
σου χρωστάω αμοιβή για μια συνεδρία – ευχαριστώ!
)
Holly, είναι το ωραιότερό σου, νομίζω, ποστ. Όταν ξεκίνησα το μπλογκ ο μεγαλύτερός μου φόβος ήταν το privacy με την έννοια του ονοματεπώνυμου, πού μένω, πού δουλεύω. Γιατί τόσο μ’απασχολούσε αυτό, άγνωστο. Βέβαια στην πορεία το δυσκολότερο απ’ όλα ήταν “τα δύσκολα”. Στην αρχή έλεγα πως ήταν αυταρέσκεια, “μες στη μελαγχολία και τη γκρίνια φαίνομαι και στο κάτω-κάτω μια χαρά άνθρωπος είμαι”. Πια νομίζω ότι στ’ αλήθεια με φόβιζε όχι ότι θα με παρεξηγήσουν, αλλά ακριβώς ότι δεν θα με παρεξηγήσουν. Η ιδέα ότι αυτό που θα καταλάβαινε κάποιος που με διάβαζε θα ήταν αυτό που υποψιαζόμουν (και εννοείται φοβόμουν) ήταν τρομακτική – το καθρέφτισμα στα μάτια των άλλων είναι το χειρότερο. Δεν ξέρω, ξέρω γω; Όλοι κάπου έχουν ένα όριο και σπάνε, και τότε αδειάζουν και οι λέξεις.
και αμέσως μετά την Αθανασία,
η butterfly σε λίγες σειρούλες εξήγησε τον Λακάν.
το ποστ ήταν απλώς αυθόρμητο – τα σχόλιά του όμως
ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ά.
butterfly,
ευχαριστώ.
Χαίρομαι που το διάβασα… να’ σαι καλά holly.
Η αλήθεια είναι πως εγώ, που πατούσα το «δημοσίευση» χωρίς όχι δεύτερη ούτε καν πρώτη σκέψη, τώρα αισθάνομαι λίγο ξεβράκωτη ["ντουπ" τοεπίπεδοήτανπουέπεσεστοπάτωμα].
] κι άλλοι φύρα. Κι όπως και να το δεις δεν είναι απλό να γράφεις αυτά που μόνο στον ψχθεραπευτή σου λες και να τα διαβάζουν δενξέρειςπόσοικαιποιοίκιανθατουςδειςσελίγεςμέρες.
Αρκετοί eγνωστοί έγιναν real, άλλοι ήταν χρυσάφι στο πουγκί [γειά σου Αθανασία
Το παραπάνω δεν το γράφω με πρόθεση να προειδοποιήσω “πρόσεχε γιατί θα το μετανιώσεις αν εκτεθείς”. Αντιθέτως. Μομφή στον εαυτό μου είναι που πάντα χάνω το μέτρο.
υγ “τοπόσομεκουράζωδενλέγεται” καταλαβαίνω
mamma
μόλις κοιτούσα πως έκανα αυτά που κοροιδεύω και έχω αφήσει αναπάντητα 3 σχόλια (μαζί κι’ ένα δικό σου που με έκανε και γέλασα)
θα επανορθώσω πάραυτα.
μια χαρά το επίπεδο – είπαμε “χωρίς πατάκια”
)
όσο για το μέτρο, το έχω χάσει τόσες φορές που καθιστούν τη ρήση:
“δεν μετανιώνω για τιποτα”
τουλάχιστον γελοία.
έχω προσέξει όμως διαβάζοντάς σε πως ενώ ενίοτε εκτίθεσαι προστατεύεις συγχρόνως όσους αγαπάς κι’ αυτό το εκτιμώ πολύ – όπως και τον αυθορμητισμό που εγώ (λόγω συνθηκών) έχω απωλεσει.
και, νοπ! να μην σε μέμφεσαι, εκείνη την στιγμή το είχες ανάγκη.
) και πέταξε τη φύρα (πέταξε το εννοώ).
κράτα το χρυσάφι
να μου συγχωρήσεις την προστακτική – προκύπτει από την διαφορά ηλικίας και μόνον.
υγ
ήμουνασίγουρηπωςθατοκαταλάβαινες
θα σας πω ενα κολπο. να γραφετε οτι σας κατεβαινει στο κεφαλι να το αποθηκευετε και οταν νιωσετε ετοιμη να κανετε παμπλις. τι παει να πει οτι δεν θα νιωσετε ποτέ, δεν θελω να ακουω τετοια.
τα λεφτα μαλλον θα πηγαν για χρηση ουσιων. θελω να πω δυο μηνων μελη βγαινουν να πουλησουν βιβλια(;) ακουγεται λιγο περιεργο.
αφου υπαρχει παρκε θα βγαζω τα παπουτσια μου και θα μπαινω(θα με αφηνετε να μπαινω ε;)
τοπόσομεκουράζωδενλέγεται ειναι μιαφασηπουπερναωσυχνοτατα
και
καληνυχτα
Και εγώ έχω ένα θέμα με το κουμπί που λέει “υποβολή”. Σημεία των καιρών θα μου πείτε. Υποβάλω τα σχόλιά μου σαν να υποβάλω τα σέβη μου σε τέτοια γραπτά. Καλημέρα
Holly καλά να είσαι……
χχχχχ
Πάλι θα σας χάσουμε για άγνωστο διάστημα;
Εύχομαι τίποτα κακό να μη συμβαίνει στη ζωή σας,
και όλα τα καλά να είναι μπροστά σας.
Μου έλειψες. Ελπίζω να είσαι καλά, καλή χρονιά σε όλους μας!
Ελπίζω να είσαι καλά.
Μισός χρόνος σιωπής. Ελπίζω όλα είναι καλά στη ζωή σου
Holy, είσαι καλά;
Ευχαριστώ για την ενημέρωση , συνεχίστε να γράφετε ενδιαφέρον θέματα οπός αυτά για να τα διαβάσουμε , θα σας ξανά επισκεφτώ !!
Βλέπω καλά; μπήκε μια υποσημείωση; να ελπίσω πως είσαι καλά λοιπόν;
Kι εγώ βλέπω μια υποσημείωση. Να ελπίσω?
τοκ, τοκ! ιζ ένιμπάντι χομ;