Έφερε σε πέρας αυτές τις μικρές λεπτομέρειες που εκκρεμούσαν αυτές που κι’ αν δεν τις διεκπεραίωνε κανείς δεν θα το καταλάβαινε ποτέ. Τις είχε στην άκρη για όταν θα μπορεί. Τις είχε στην άκρη για να γεμίζει το τετράδιο με να. Ε, τώρα έσβηνε κάθε μέρα κι’ από μία – μπορεί και δύο καμιά φορά. Στην αρχή τρόμαξε λίγο, μετά καμάρωσε λίγο, τώρα κυκλοφορεί με μια υποψία χαμόγελου, πιο όμορφη , και τα βράδυα κοιμάται με κλειστό το φως.
Δεν είναι λίγο αυτό.
.
Ωραία η στιγμή της τακτοποίησης των γνωστών εκκρεμοτήτων (προτού εμφανιστούν καινούργιες…)
ωραία είναι τελικά Αθανασία
)