Να αρχίσω γιατί θέλω οπωσδήποτε να το γράψω αυτό για να δω πως θα είναι και δεν θα του δώσω αμέσως όνομα. Θα δοκιμάσω μερικά. Εκδήλωση : (παραπλανητικό) Σύμπτωμα : (στεγνό) Κατάληξη : (δημώδες) Στραβοπάτημα : (τέλειο!) Ορίστε αυτό ήταν το βρήκα. Λίγο να χαλαρώσω και το μυαλό μου λύνεται. Γι’ αυτό μου λέω: -άσε τον εαυτό σου ελέυθερο, τι φοβάσαι; -Τι φοβάμαι; μου απαντάω -αλήθεια θέλεις να ακούσεις; -Όχι δεν θέλω δεν είναι του παρόντος, τώρα προσπαθείς με νύχια και με δόντια να φτιάξεις μια κανονικότητα, ένα προφίλ ας πούμε, κάτι για να λες «εγώ είμαι αυτός ο τύπος ακριβώς» και πατώντας εκεί πάνω να πορεύεσαι ή να μην πορεύεσαι να στέκεσαι κάπου τέλος πάντων για να μην σε παίρνει ο αέρας ανταπάντησα και συννενοηθήκαμε.Έκλεισα γρήγορα αυτήν την συζήτηση δηλαδή γιατί κάπως έτσι μου ξεφεύγω πάντα όταν με δυσκολεύω.Τον τελευταίο καιρό η αλήθεια είναι πως έμαθα και την σιωπή αλλά το παράκανα φαίνεται και μαζί με τον αυθορμητισμό κάπου έκρυψα και την έκφραση γιατί τα απομυθοποίησα όλα – όλα και ενώ υποψιαζόμουν πως έχω μια μελό πτυχή που ματαιως προσπαθώ να κρύψω ανακάλυψα πως έχω και μια κοινότοπη και έφριξα.Λοιπόν:Δενείναιντροπή(έτσιλέωότανδίνωσυμβουλές)απλώςκάτισυνέβηείκοσιχρόνιαπριν(στραβοπάτημα)πουδενμπόρεσανατοαντιμετωπίσω/χειριστώ/ξεπεράσω.Ακόμα.
Και”παίρνω”βοήθεια.Ακόμα.
.
Πρόσφατα σχόλια