Αρχείο για Απριλίου, 2008

διάζευξη

Διατηρώ μερικές συγκεχυμένες αναμνήσεις από κάτι που μόλις το αγγίξεις κλείνει.

Καταβάλω τεράστια προσπάθεια για να εστιάσω σε αυτούς που αισθάνονται πως με χρειάζονται και μόλις βρεθώ μόνη μου ξανά, το μυαλό μου κάνει βόλτες με κυκλικές κινήσεις. Σαν πέταγμα ή σαν στροβίλισμα. Σταματάει για πολύ ώρα σε κάτι ξεχασμένες λεπτομέρειες, προσπερνάει με την ταχύτητα του φωτός τις εξελίξεις και τις πληροφορίες και αρνείται να ενημερωθεί ή να συμμετάσχει σε ότι πλησιάζει την καθημερινότητα.

Με λίγα λόγια : δεν (σε, σας, τους ) παρακολουθώ.

Με πιο πολλά :  βιώνω μια πρωτοφανή νοητική μοναξιά που δεν με θλίβει, ούτε με τρομάζει.

Αν ήμουν σρινκ, θα μιλούσα για αμυντικούς μηχανισμούς.

Αν είχα σρινκ, θα μου ανέλυε με τις ώρες τα συγχιτικά επεισόδια που ακολουθούν ενίοτε το υπερβολικό στρες.

Στο «ανάμεσα» βλέπω κάτι όμορφο μάλλον, σαν πέταλο λουλουδιού ή σαν φτερό πεταλούδας που μόλις κάποιος το αγγίξει κλείνει. Ήσυχα. Χωρίς την βιασύνη ας πούμε που επιδεικνύει μια τρομαγμένη χελώνα όταν σπεύδει να χωθεί ξανά στο καβούκι της. Μηχανικά. Σαν απάντηση στο εξωτερικό ερέθισμα. Σαν ένστικτο. Απαλά. Σαν χορογραφία.

Επόμενη σελίδα: »