ένα στυλό

Βρήκα ένα λεπτό διακριτικό στυλό που έχει τον χαρακτήρα της πένας.

Και τις ήσυχες μέρες – όχι αυτές που προμηνύουν εκείνες που ακολουθούν τον χαλασμό, ξεκινάω έτσι:

Επιτρέπω στο φως να έρχεται μέσα από τις εκρού βαριές κουρτίνες – όσο χρειάζομαι δηλαδή και γράφω. Αυτά που πρέπει να γίνουν.Μετά τα κοιτάζω. Διαλέγω τα πιο επείγοντα και τα διανθίζω με λίγα ευχάριστα.

Συγχρόνως με παρατηρώ σαν λίγο μετά τα όνειρα ή σε ταινία. Κινούμαι στα ήσυχα δωμάτια ανοίγοντας τα παράθυρα στον ρυθμό μιας ιεροτελεστίας. Με συγκεκριμένη σειρά γιατί από το καθένα περιμένω και κάτι διαφορετικό – άλλα είναι εκείνα που βάζουν τον ήλιο στο σπίτι και άλλα όσα κοιτούν στα δέντρα.

Το άρωμα του καφέ και των σαπουνιών είναι αντιστρόφως ανάλογα αν θέλω να πάνε όλα καλά. Δυνατό το ένα και απαλό το άλλο.

Αφήνω στο γραφείο μου ένα μικρό βάζο με λουλούδια για να με περιμένει και το σάλι στην πλάτη της καρέκλας.

Αφού δεν τα καταφέρνω ακόμη πολύ καλά με την επιλεκτική μνήμη εφαρμόζω την επιλεκτική όραση. Έξω φοράω πάντα μαύρα μεγάλα γυαλιά για να θολώνουν το τσιμέντο και οι άνθρωποι. Μαζί μου έχω μια πολύ μικρή τσάντα από μαλακό δέρμα με ένα τετράδιο, μολύβια και ένα βιβλίο – πάντα το ίδιο εδώ και είκοσι χρόνια. Τα αναπόφευκτα χρήματα, κλειδιά, κινητό είναι στις τσέπες μου.

Φεύγω για να γυρίσω δηλαδή.

Είναι επίπονο αυτό που έχω επιλέξει, με μικρό κέρδος ή και με απώλεια. Κάθε χρονιά, εδώ και δύο δεκαετίες νομίζω πως θα το αφήσω και θα κάνω και εγώ ότι και άλλοι. Θα χωθώ δηλαδή σε μια ανέφελη ρουτίνα με αυτοματισμούς.Αλλά δεν τα καταφέρνω. Γι’ αυτό συνεχίζω. Μοιάζει με την Λυδία λίθο είναι όμως φορές που δημιουργεί αλυσιδωτές εκρήξεις από χρώματα. Μέχρι να τα αποτυπώσω θα συνεχίζω.

Φροντίζω τουλάχιστον να είμαι προετοιμασμένη – όσο μπορώ.

Θέλει πολεμοφόδια η ζωή κι’ η κάθε μέρα της.