Ξυπνούσε και κατάπινε την πρώτη κουβέντα της μέρας γιατί προσπαθούσε να θυμηθεί τι έπρεπε να λέει.
Πώς να ξεχάσει τα ποτάμια τα δάκρυα που προκάλεσε με ένα απλό «πως είσαι».
Τώρα ήταν ο καιρός της καλημέρας.
Χωρίς παραπάνω ερωτήσεις.
Ιδανικά με την συνοδεία αβίαστου χαμογέλου.
Αν όχι, δεν πείραζε.
Φτάνει να τέλειωναν οι λέξεις εκεί.
Δεν ήταν δύσκολο.
Το κατάφερνε μια χαρά.
Το βράδυ φοβόταν.
.
Που προμήνυε το «τι σκέφτεσαι».
χωρίς παραπάνω ερωτήσεις…
Καλό σας βράδυ
ευχαριστώ Νερίνα.
Καλό βράδυ.
Καλησπέρα σου!
Δεν ρωτάω κανέναν “πώς είσαι”, εκτός αν τον ξέρω περισσότερο από απλό γνωστό και με νοιάζει ν’ ακούσω. Εκεί, τα δάκρυα μπορεί να είναι για καλό (λέω, κρίνοντας εξ ιδίων).
Αλλιώς, σκέτη χαμογελαστή καλημέρα. Το βρίσκω σκληρό και, συγχρόνως, αδιάκριτο, να στενοχωρήσω από μια συμβατικότητα.
Το “τί σκέφτεσαι”, αυτό πια πάει σ’ ελάχιστους, πολύ ελάχιστους…
Καλησπέρα Αθανασία.
αυτή η λεπτότητα προυποθέτει γνώση – βουτιά στα βαθειά, που λίγοι την έχουν.
και ναι, μπορεί να είναι για καλό τα δάκρυα.
νάσαι καλά!
ο καιρος της καλημερας με το αβιαστο χαμογελο.
εχω δρομο μπροστα μου.
νομιζω οτι εισαστε απο τα λιγα ατομα που αν με ρωτουσαν “τι σκεφτεσαι” θα απαντουσα.
ε
κι’ εγώ.
θα σας απαντούσα.