Σε ένα μαγαζί με πόμολα εργάζεται μια γλυκυτατη κυρία.
Είναι ευγενέστατη, εξυπηρετικότατη και ενημερωμένη.
Τι άλλο θα ζητούσε κανείς (ένας πελάτης) για να είναι ευχαριστημένος;
Να μην φοράει ένα κολιέ με χάντρες μεγάλες όσο τα πόμολα που πουλάει απαντώ άμεσα.
Γιατί μου ήταν αδύνατον να ξεκολλήσω το βλέμμα μου και να σταματήσω τους συνειρμούς.
Και αν τελικά διάλεξα τα σωστά πόμολα ήταν καθαρά θέμα τύχης.
Δηλώνω χωρίς δεύτερη σκέψη δέσμια των συσχετισμών.Καταδιώκομαι (και) από το σημειολογικό σύνδρομο.Αλλά πείτε μου σας παρακαλώ,το τρίπτυχο: Λόρκα-Ξυλούρης-Μικρός Πρίγκιπας δεν σας ανατριχιάζει καθόλου;
Καλά που η φώτο έχει συνοδευτική λεζάντα, holly μας, διότι νόμιζα ότι ήταν “τα σωστά πόμολα”.
σου δίνω τον λόγο της τιμής μου Μαριλένα πως το κολιέ της κυρίας ήταν της ιδίας αισθητικής και μεγέθους με αυτό.
και με παρέπεμψε στο τρίπτυχο..
(αλήθεια έτσι νόμισες;
) )
να θιγώ;
Holly, είμεθα φιληνάδαι, ως εκ τούτου θα το ομολογήσω: το τρίπτυχο με έχει κομπλάρει τα μάλα, προσπαθώ να θυμηθώ ό,τι ξέρω από Λόρκα-Ξυλούρη και Εξιπερί και να συνδυάσω αλλά δεν.
αααχ!
είσαι μικρή μικρή μου..
με τους αναφερθέντες δημιουργούς μεμονωμένα δεν έχω κανένα πρόβλημα – αντιθέτως μάλιστα.
ο συνδυασμός τους όμως εκπεφρασμένος ως “προφίλ” (για να μιλήσω μπλογκικά ) παραπέμπει σε έναν συγκεκριμένο τύπο γυναικών που τονίζω πως : από τον Εξυπερύ ξέρουν ΜΟΝΟ τον Μ.Πρίγκιπα και από τον Λόρκα τους μελοποιημένους στίχους.
και που εν τέλει φοράνε και τέτοια κολιέ!
(πολύ στρίγγλα αισθάνθηκα μόλις αλλά είπαμε ο καθείς και οι εμμονές του)