Ξέρεις τι έγινε;
Ξέχασα να μιλάω.
Πήγα και χώθηκα εκεί μέσα έβαλα και τον σύρτη και έκατσα.
Ούτε φαί ούτε νερό δεν σκέφτηκα να έχω μαζί και όταν θέλησα να βγω δεν είχα δύναμη να ανοίξω. Δεν πειράζει είπα και βολεύτηκα και ξεχάστηκα.
Σκέφτομαι τώρα πως όταν κάποιος με βρει, κάτι θα μου πει.
Και κάτι θα πρέπει να απαντήσω.
Holy,
πάντα ωραίος ο Χόπερ, αλλά κ πολύ ωραίο το κείμενο. Όταν είχα διαβάσει τη βιογραφία του μού είχε κάνει εντύπωση πόσο συνηθισμένη-αν όχι ευτυχισμένη-ζωή είχε ζήσει ένας τόσο (για μένα) σκοτεινός ζωγράφος. Αλλά φυσικά αυτό είναι δικό μου πρόβλημα, όχι του Χόπερ.
φαντάσου το δικό μου πρόβλημα Μαριλένα μου που τον θεωρώ φωτεινό..
)
δεν θα πω τίποτε , σας τ’ορκίζομαι
κι εγώ καταφύγιο από τα λόγια ψάχνω…
συμπαθής ο Χοπερ, αλλά….
μπορει να μην σας πει τιποτα.μπορει απλα να σας χαμογελασει.
σας ευχαριστώ πολύ κύριε Κ.Κ.Μοίρη.
ritsmas
όλους μας ένα ή και πολλά “αλλά” μας συνοδεύουν πιστεύω.
ε
τότε θα είμαι πολύ τυχερή
Που μακάρι να μην μπει ποτέ κανείς. Δεν υπάρχει όρεξη για απαντήσεις. Καλή σας ημέρα.
η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει Καρτέσιε.
(Καλώς ήλθατε)
Καλώς σας βρήκα. Ζεστά είναι εδώ. Κι η σημερινή υπέροχη μελαγχολία του post σας…
Σας ευχαριστώ πολύ.