Τα βιβλία τελικά είναι και η εποχή που τα διαβάζω.
Τώρα ας πούμε αδυνατώ να διαβάσω ποίηση.Και κλασσικούς.Τα βιβλία – καταφύγιά μου βρίσκονται σε θέση μάχης μεν, σκονισμένα δε.
[ Το ίδιο μου συμβαίνει και με την μουσική αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ(!) ]
Διανύω λοιπόν την περίοδο της ενημέρωσης που για μένα σημαίνει: διαβάζω τις σχετικά καινούριες κυκλοφορίες και κυρίως τους συγγραφείς εκείνους που αγγίζουν τους φίλους μου ή τους κριτικούς που εμπιστεύομαι.Σημαίνει βεβαίως και χίλια δύο άλλα όπως οι εκδόσεις, το εξώφυλλο, το οπισθόφυλλο, το χαρτί, ο μεταφραστής, η γραμματοσειρά, το ευπώλητον (που συνήθως λειτουργεί αποτρεπτικά), ο ρυθμός παραγωγής του συγγραφέα (που όσο πιο συχνός, τόσο πιο πολύ ανησυχώ) και άλλα που επιβεβαιώνουν την ψυχαναγκαστική μου προσέγγιση αλλά και αυτό είναι άλλο ποστ(!).
Με ρώτησε η Μαριλένα για την Μπλίξεν της οποίας οι Επτά Γοτθικές Ιστορίες με είχαν μαγέψει. Και οι Ιστορίες του Χειμώνα – πιο πολύ αυτές. Στην δεκαετία του ’80 όμως. Τότε που ήμουν άλλη και αλλιώς. Και σκέφτομαι πως αν τα διάβαζα τώρα πιθανώς και να με κούραζαν. Άλλωστε ακόμη και στα βιβλία το εγώ μας δεν αναζητάμε – ακριβώς όπως στους διαλόγους ή τις σχέσεις; Το ιδεατό ή μη; Ταυτιζόμενοι ή όχι, εμάς δεν προβάλουμε και εκεί;
Αρπάζομαι από την αντικειμενικότητα γρήγορα και λέω Μαριλένα μου πως ναι η Μπλίξεν είναι εξαιρετική συγγραφέας με δομημένη γραφή, υπέροχες περιγραφές, ψυχογραφική και πρωτοπόρος.Αλλά έχω μια υποψία πως θα την σκυλοβαρεθείς..
Αντιθέτως οι Ανταύγειες σε χρυσό μάτι είναι της Μακ Κάλερς είναι ένα από τα ωραιότερα βιβλία του κόσμου! Η πρόσκληση σε γάμο, από τα πιο τρυφερά και έξυπνα.Και έχω μια υποψία πως και τα δύο θα σου αρέσουν.
Μου γράφεις: ” Ο Κόου μ΄αρέσει πάααααρα πολύ, δεν είναι Ντοστογιέφσκι, σύμφωνη-και ποιος είναι?-αλλά είναι εξόχως γοητευτικός. Αυτή βέβαια δεν είναι εξήγηση, αλλά τελοσπάντων.”
Και σου απαντώ:Αυτή είναι εξήγηση.Αυτή και καμία άλλη.(Γιατί Ντοστογιέφσκι είναι μόνο ο Ντοστογιέφσκι και τους Καραμαζώφ πολύ θα ήθελε να τους είχε γράψει ο Σίγκμουντ πιστεύω !)Αυτό το πάααρα πολύ είναι όλη η ουσία.
Και τώρα αν εμένα ο Κόου δεν μου αρέσει (το Σαν την Βροχή και το Σπίτι του Υπνου έχω διαβάσει μόνο) και μου θυμίζει αγχωμένο Άρλεκιν, μπορεί να σημαίνει εκατό πράγματα.
Διαλέγω να τα αποδίδω στην εποχή - περίοδο με ότι αυτή περικλείει.
( τρελαίνομαι όμως – αυτό να το τονίσω – να το συζητώ και χωρίς διαφωνία δεν υφίσταται συζήτηση αλλά παράλληλοι μονόλογοι.)
Πρόσφατα σχόλια