Περιφέρομαι στα blogs εδώ και αρκετό καιρό.Είναι κάποια που με έχουν προσελκύσει και άλλα πολλά, πάρα πολλά που με απωθούν.
Έχοντας υποπέσει σε όλα σχεδόν αμαρτήματα φανταζόμουν πως στας δυσμάς του βίου μου (υπερβάλω ελπίζω) δεν θα βρεθεί κάτι που θα με σοκάρει εύκολα.
Η ζωή όμως επιφυλάσσει εκπλήξεις (ω! πόσο τραγικά κλισέ..) και με φρίκη (πάλι υπερβάλω) παρατηρώ την αιώνια μάχη της ανάγκης.
Τεραστίας σημασίας λέξη η ανάγκη. Ετυμολογικά, σημειολογικά, συναισθηματικά, κινητηριακά και όλα τα εις –α δόκιμα και μη.
Οι «ανάγκες» που έως τώρα έχω εντοπίσει λοιπόν και οι οποίες μου υπαγόρευσαν τον τίτλο που έτσι κι’ αλλιώς γράφω με κραγιόν (από αυτά που μου χαρίζουν μαζί με τα τσαντάκια καλλυντικών όταν κάνω σοβαρές αγορές στα πλαίσια της δικής μου ανάγκης - εκείνης του καλλωπισμού) στον καθρέφτη μου όποτε ξεφεύγω και επιτρέπω σε εισβολείς να παρεισφρύσουν στον απολύτως προσωπικό μου χώρο είναι οι εξής:
- ανάγκη περαιτέρω διαπροσωπικής επαφής (επόμενο)
- ανάγκη επίδειξης (κατανοητόν μεν, θλιβερούτσικον δε)
- ανάγκη αρχηγίας (άτοπον)
- ανάγκη ακολουθίας – οπαδού ( πάλι κατανοητόν, λυπηρό όμως)
- ανάγκη διαρκούς ανταποδώσεως σχολίων (βαρετό)
- ανάγκη “κύκλου” – κλίκας (τρομακτικό!)
Φαντάζομαι πως δεν θα υποπέσω σε καμία από τις προαναφερθείσες και πως θα συνεχίσω το διαδικτυακό μου «ημερολόγιο» ή όπως τέλος πάντων αυτό ονομάζεται φορώντας τον μανδύα της επιλεχθείσας ανωνυμίας και υπακούοντας στην παρόρμηση της έκθεσης και ίσως και του διαλόγου.Παίρνω όρκο βαρύ όμως πως ποτέ μα ποτέ δεν θα κάνω σχόλιο με υποκοριστικούλι (π.χ. ζουζουνίτσα μου ) και αν λέω αν δεχτώ κάποιο παρεμφερές πολύ θα πληγωθώ…
Τα ιστολόγια που έχω ως τώρα στο blogroll μου τα έχω διαβάσει από την αρχή τους. Δεν ξέρω αν έπρεπε να ρωτήσω για να το κάνω – υποθέτω πως όχι..
Σταματώ. Πολύ «ανοίχτηκα» για τα δικά μου δεδομένα.
Πρόσφατα σχόλια