θα σας βρω εγώ
δυο παιδάκια μπροστά σε μια τσάντα κλειστή
και δεν μπορώ από χτες το βράδυ να σταματήσω να σκέφτομαι πως την άνοιξαν ελπίζοντας
…………………………………………….
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_28/03/2010_330651
>η ζωή δεν είναι πάντα μικρή – μην ακούτε τι λένε – ενίοτε γίνεται αφόρητα μεγάλη : επιβράδυνση
>η αντιστροφή των ρόλων είναι επικίνδυνο παιχνίδι
>οι νεραντζιές την Άνοιξη είναι αποπροσανατολιστικές
>η ευθεία είναι πάντα κάθοδος
και με αυτά τα ευχάριστα επανακάμπτω – θα μείνω για πολλές ώρες σε αλατισμένο νερό και θα ξεπικρίσω σας το υπόσχομαι.
χωρίς σημαία στο μπαλκόνι και με βαθύτατη άπωση σε ό,τι «εκκλησιαστικό» εξακολουθώ να συγκινούμαι στη θέα μιας υδρίας και να την θεωρώ ικανή να εμπνεύσει ένα ανυποψίαστο κωλόπαιδο να πολεμήσει «ολόισια» για να μην του την πάρουν και την αντικαταστήσουν με έναν ναργιλέ
πολλή ξινίλα και πολύ «ίσωμα» κυρία Ρεπούση μου, πολύ
κλικ :watch?v=mrgfprNyYCo
καθόμαστε σε ένα καφέ της πλατείας και περιμέναμε να έρθει η ώρα του ραντεβού και να φύγουμε πρόλαβαν όμως και μας μίλησαν τα δυό παιδιά από το 18 άνω. και μας είπαν “καλό μήνα και προπαντός καλά Χριστούγεννα” και πως είναι δύο μήνες καθαροί. η κοπέλα μιλούσε – το αγόρι κοίταγε κάτω ή την κοπέλα. μετά μας ζήτησαν να αγοράσουμε βιβλία κηπουρικής. τίποτα. λεφτά να γίνουν ήθελαν (έτσι φοβάμαι – μακάρι να κάνω λάθος). όπως τα έπαιρναν ρώτησαν τον x. “τα δίνετε με την καρδιά σας κύριε;” και τότε αισθάνθηκα αυτόν τον λυγμό που συνήθως ελέγχω – τον αφήνω δηλαδή να ξεσπάσει όταν είμαι μόνη μου – να με απειλεί, να ανεβαίνει ψηλά και τους είπα μια αηδία και μισή: να καθαρίσετε παιδιά – αυτό είπα και μετά έκλαψα τόσο πολύ εκεί στην πλατεία απέναντι από τους γελοίους του ντακάπο γιατί όποιος δεν ξέρει πόση λαχτάρα (αυτή είναι λέξη και καμία άλλη) έχεις να γίνεις καλά να μην μιλάει.να μην του περάσει από το μυαλό να μιλήσει
…………
Αυτό το έγραψα μόλις γύρισα σπίτι σε μισό λεπτό και μετά πήγα να πατήσω το «δημοσίευση» και μετά αμέσως το μετάνιωσα. Και σήμερα σκέφτομαι (μέσα στ’ άλλα τα πολύ πιο σοβαρά) πως αν κι’ εδώ δεν είμαι αυθόρμητη, μάλλον την πάτησα. Δηλαδή ασφαλώς και δεν θα βγάλω στη φόρα δεδομένα και στοιχεία – ό,τι θέλω να προφυλάξω τέλος πάντων – το συναίσθημα όμως να το άφηνα λέω.
και τώρα θα μπορούσε κάποιος να μου πει: ποιος σε εμπόδισε χρυσή μου γυναίκα και δημιουργείς θέμα εκ του μη όντος; ε, αυτό προσπαθώ να πω. πως τα κατάφερα και αυτοεμποδίστηκα μέσα στο ίδιο μου το μπλογκ που τι είπαμε πως είναι; «προσωπικό ημερολόγιο»; «χώρος έκφρασης και επικοινωνίας;». αυτό. το πατάω το «δημοσίευση» λοιπόν και προειδοποιώ πως το ίδιο σκοπεύω να κάνω και με τα υπόλοιπα που έχω στο word γιατί αλλιώς θα είμαι μια απ’ αυτές που όταν έχουν επισκέψεις κλείνουν όλες τις πόρτες και ανοίγουν μόνο το αποστειρωμένο καθιστικό – να μην σας πω πως κόντεψα να βάλω και πατάκια για το παρκέ.
τοπόσομεκουράζωδενλέγεται
……………………………………………………………….
λίγο πριν ήμουν στο μπλογκ του κ.ΚΚΜοίρη (δεν θυμάμαι πως βάζουν λινκ) και διάβαζα με ενδιαφέρον τα σχόλια του προηγούμενου του ποστ. μετά πήγα στο news24 και είδα πως πέθανε η Μαργαρίτα Καραπάνου. την αγαπούσα για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης. θέλω να επαναλάβω αυτό “όποιος δεν ξέρει πόση λαχτάρα (αυτή είναι λέξη και καμία άλλη) έχεις να γίνεις καλά να μην μιλάει.να μην του περάσει από το μυαλό να μιλήσει” γιατί εκεινη μέχρι πριν λίγο καιρο είχε
Από τον ρόλο του παρατηρητή καταλαβαίνω. Μη μένετε όμως κι’ εσείς σ’ αυτόν. Δεν αρκεί. Μου έχετε πει πως σας ενδιαφέρει αυτή η σχέση – έτσι δεν είναι; Τότε λοιπόν υπάρχει μια δοκιμασμένη συνταγή που συνήθως αποδίδει. «Μπείτε στη θέση του άλλου». Προσπαθήστε τέλος πάντων έστω και για λίγο. Για να δείτε πως δεν γίνεται να υποφέρει για τόσα πολλά χρόνια μόνο βουβά. Θα ξεσπάσει και αφού είστε ο πλησιέστερος άνθρωπος, θα ξεσπάσει σε εσάς. Σε ένα άλλο επίπεδο (εκεί που το εγώ μπαίνει σε δεύτερη μοίρα) η εκτόνωση είναι το ζητούμενο.
Με ακούτε;
Δεν με ακούτε.
Έχετε να ξυπνήσετε αύριο νωρίς είπατε;
Καταλαβαίνω.
Βασιλικός, Θυμάρι, Ρίγανη, Δυόσμος
Tους είχα δώσει μια υπόσχεση – πως αυτό το καλοκαίρι, θα τα φροντίσω (τα λουλούδια του μπαλκονιού) πολύ περισσότερο απ’ ότι το προηγούμενο που η αμέλειά μου σε συνδυασμό με τον καύσωνα τα καταταλαιπώρησαν. Οι συνθήκες δεν ήταν οι καλύτερες αλλά κάτι ο ψυχαναγκασμός, κάτι το φιλότιμο, κάτι (πολύ) η βοήθεια του αντιθέτου φύλου, τα καταφέραμε. Κι’ αυτά κι’ εγώ. Επιζήσαμε της ζέστης, των ζιζανίων και των καινούριων ασθενειών που παρουσιάστηκαν. Διαβάσαμε (εγώ διάβαζα – αυτά άκουγαν), επισκεφθήκαμε ειδικούς, ψεκαστήκαμε με φάρμακα (αυτά ψεκάστηκαν – εγώ τα κατάπινα),ακούσαμε πολύ και πολλή μουσική και αισίως μας βρήκε η 21η Νοεμβρίου – θεσμοθετημένη από την ολομέλεια του σπιτιού ως επίσημη «ημέρα συγκομιδής».
Κι’ ενώ αυτά αποξηραίνονται κι’ εγώ καμαρώνω, θέλω να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στις γάτες, τα σκυλιά και τα πουλιά του σπιτιού και να σας πω πώς τα μυρωδικά τα σεβάστηκαν απολύτως. Όπως και εμένα. Τα ευχαριστώ πολύ όλα τους.
υγ
Όποιος μου πει πώς μπαίνει η άνω τελεία θα κερδίσει την αιώνια ευγνωμοσύνη μου.
Στην «επαναστατημένη» εφηβεία μου θυμάμαι τη μαμά μου να με ρωτάει κάθε τόσο «Holly αν δεν ήμουν μαμά σου θα με είχες φίλη σου;» Θα την είχα. Δεν μοιάζαμε – ήταν πάντα ένα «καλό κορίτσι» και το σύνδρομο αυτό την διακατείχε μέχρι το τέλος της ζωής της. Ήταν και τρελή όμως και όσοι ήξεραν την αγαπούσαν γι’ αυτό. Οι άλλοι για τα άλλα. Εγώ για όλα. Και πιο πολύ για εκείνα που με δίδαξε. Σε όλους μου τους «δασκάλους» είμαι ευγνώμων και είναι αυτοί που από πολύ παλιά αποτελούσαν την δική μου οικογένεια: ένα πολύχρωμο πάζλ από ανθρώπους και ζώα με κοινό σημείο την κόψη. Τους υπολοίπους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους έδιωχνα. Το πλήρωσα ακριβά αυτό – ακόμη το πληρώνω αλλά τώρα πια είναι αργά για ν’ αλλάξω.
Εχτές έχασα τον τελευταίο μου δάσκαλο. Τον οικογενειακό μας γιατρό. Μεγάλωσε πολύ μου είπε και αφού με μάλωσε για μια τελευταία φορά απεσύρθη. Είναι άρρωστος εδώ και καιρό και φαντάζομαι πως σε λίγο θα κοιτάω ψηλά όταν του απευθύνομαι, όπως κάνω και με τους άλλους.
Δεν θα βρω καινούριους δασκάλους γιατί η αφομοιωτική μου ικανότητα έχει εξαντληθεί, θα ανατρέχω όμως.
Και από εσάς κύριε Χ. που μου λείπετε ήδη (όχι τώρα δεν το πολεμάω το συναίσθημα – θα το αφήσω ελεύθερο για σήμερα να γυρίζει μέσα στο σπίτι) θα θυμάμαι το πώς δεν παίρνατε χρήματα από όσους δεν είχαν, πώς τους χώνατε μέσα στις τσάντες τα φάρμακα γρήγορα-γρήγορα και θυμωμένα για να γλυτώσετε το ευχαριστώ, τα σκυλιά σας και την μουσική που μοιραστήκαμε.
Βαθιά υπόκλιση – όχι των μπλογκς – την άλλη του φινάλε στο μπαλέτο.
Εδώ και πολύ καιρό διανύω μια περίοδο εθελουσίας απομόνωσης οπαδός γαρ, του δόγματος : «τώρα έχουμε πρόβλημα και οι άλλοι δεν μας φταίνε σε τίποτα» . Εντάξει ξέρω – ναρκισσισμός, εγωισμός κοκ, παρ’ όλα αυτά έτσι ήμουν πάντα και μου άρεσα μάλιστα. Οι υποχρεώσεις όμως , η καθημερινότητα και η ανάγκη (αχ αυτή – πόσα της έχω μαζεμένα) τις τελευταίες ημέρες με ξαναέφεραν σε επαφή με τους αληθινούς ανθρώπους. Όχι εσάς – τους μπλόγκερς που όπως και να το κάνουμε είναι σαφώς μια σχέση επιλογής – αλλά τους άλλους τους «πρέπει». Και εργάστηκα, (ή τουλάχιστον προσπάθησα) και βγήκα, και απ’ όλα. Στο τέλος της μέρας κοιμόμουν με την σκέψη: «πάει κι’ αυτό». Τα πρωινά όμως, που τόσο πολύ αγαπάω μεγαλώνοντας, ήταν όλα χαλασμένα. Ξυπνούσα με τη γεύση του ανολοκλήρωτου τσακωμού. Με την αίσθηση πως πιέστηκα πάρα πολύ. Ή πως εξήγησα/απολογήθηκα, πως αναλώθηκα.
Βεβαίως και διανύω μια επαναπροσδιοριστική περίοδο – δεν θα μπορούσα (λόγω συγκυριών να κάνω και αλλιώς) και ασφαλώς και μια επιπλέον κυνικότητα με προστατεύει από τον χαρακτήρα μου. Αυτό όμως είναι κάτι νέο! Δεν είναι μια απλή αγοραφοβιούλα που την ξέρουμε την διαχειριζόμαστε, είναι σαφής – ξεκάθαρη δυσανεξία στο ανθρώπινο είδος (στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του τέλος πάντων) την οποία δεν ξέρουμε δεν διαχειριζόμαστε. Πείτε μου παρακαλώ πάρα πολύ : έχουν «ασχημύνει» οι άνθρωποι τόσο όσο βλέπω; Η ευγένεια ή αυτός ο περιβόητος πολιτισμός εκλείπουν όλο και πιο πολύ; Μια δήθεν άνεση/ειλικρίνεια που ακουμπάει την αδιακρισία κυκλοφορεί σαν μεταδοτική νόσος; Η αδιαφορία είναι η νέα τάση;
Γιατί αν όχι, όλα καλά. Έχω μόνο εγώ πρόβλημα και καλά θα κάνω να μην ενοχλούμαι όταν ο νεώτερος συνάδελφος στον χαμογελαστό πληθυντικό μου απαντάει με ενοχλημένο ενικό, να προσπαθήσω να λέω καλημέρα στον γείτονα που δεν φροντίζει το σκυλί του υποστηρίζοντας πως δικό του είναι – δεν μας αφορά το ότι κλαίει (!), να ξαναπάω επίσκεψη στους συναδέλφους που με ανέκριναν με πολύ προσωπικές ερωτήσεις για να με κρίνουν μετά χωρίς ποτέ μα ποτέ να ερωτηθούν, να βλέπω παρέα με την πεθερά μου εκπομπές κοινωνικού σχολιασμού γιατί αλλιώς είμαι δύσκολη και σνομπ (πώς; απορεί η γραία αφού δεν έχω περιουσία) , να μην θυμώνω με την φίλη που δεν δίνει κανένα από τα παλιά παιχνίδια και ρούχα των παιδιών της στα παιδιά της Αλβανίδας οικιακής βοηθού – ούτε σε κανένα άλλο παιδί και τα φυλάει στο πατάρι γιατί «έλα ρε με τα δικά μου θα σωθούν;» και σταματάω εδώ πριν αναφερθώ σε οδηγούς ταξί, κοινωνικούς φορείς και πωλήτριες.
Όσο το σκέφτομαι πάντως, η μόνη λύση που βλέπω (για να μην ξεπέσουμε πάλι στα συμπεριφοριστικά και λοιπά ψυχολογίστικα) είναι να γίνω λίγο πιο έως πολύ πιο αυστηρή.
Ίσως όχι σαν την Ούμα στο Kill Bill, αλλά..
Αμήχανοι, σχεδόν ντροπιασμένοι πήγαν στο γραφείο του «ειδικού». Ζήτησαν τις οδηγίες χρήσεως , τα συστατικά και την ημερομηνία λήξεως.
Και το μάθημα αρχισε.
Παρακολούθησαν με ενδιαφέρον και εξέφρασαν απορίες που υποδήλωναν σαφώς πως εκείνοι δεν ήξεραν, δεν έφταιξαν, θα κάνουν τα πάντα.
Το προϊόν, περίμενε έξω κλεισμένο στην συσκευασία του.
Το πήραν και γύρισαν σπίτι. Το ακουμπησαν προσεκτικά σε ένα ντουλάπι. Και το αφησαν εκεί. Κλειστό.
Η θεραπεία του είχε αρχίσει.
έμεινε πολύ καιρό σε αυτό το σπίτι
σε αυτό το δωμάτιο
σε αυτό το κρεβάτι
.
(μην ζητάς - δεν έχει)
Κουράστηκα με τα υπονοούμενα και τα κάπως αφαιρετικά και αξιοπρεπή και καθώς έπλενα τις χθεσινές κατσαρόλες σκέφτηκα να έρθω εδώ (στον υπολογιστή) και να γράψω έτσιόπωςμιλάω και να σας πω για την τελευταία μου επίσκεψη στον καινούριο μου «φίλο» – τον καρδιολόγο μου. Φοβόμουν τόσο πολύ λοιπόν που ζήτησα να του τηλεφωνήσουν για την επίσπευση της ειδικής εκείνης εξέτασης που το αποτέλεσμά της θα με οδηγούσε σπίτι μου ή στο χειρουργείο. Το κατανόησε, δέχτηκε, πήγαμε. Στην αίθουσα αναμονής ήμουν το μόνο ραντεβού – χάρηκα γι’ αυτό – χαμογελούσα όσο πιο ευγενικά μπορούσα στην γραμματέα , ζήτησα για χιλιοστή φορά συγγνώμη σε εκείνον γιατί τον ταλαιπωρώ και θα μπορούσε να ήταν οπουδήποτε αλλού αυτήν την ώρα – με μια νέα υγιή ας πούμε κοπελίτσα σε ένα καφέ, τακτοποίησα τα περιοδικά στο τραπεζάκι, σκέφτηκα πόσο άσχημα είναι τα έπιπλα και οι κορνιζαρισμένες ρεπροντιξιόν και ο φωτισμός επίσης ενώ συγχρόνως έκανα δριμεία αυτοκριτική για το πόσο αλλοιώνει ο φόβος τις αντιδράσεις μου και με μετατρέπει σε «δουλοπρεπή» και «ανώτερη» μέσα στο ίδιο πεντάλεπτο (και μανιακή της τάξης – μην το ξεχάσω! στο σπίτι μου τα περιοδικά είναι ριγμένα όπως όπως σε ένα καλάθι, σκονισμένα, περιμένοντας στωικά την σειρά τους για την ανακύκλωση) δεν σκέφτηκα - τώρα το συνειδητοποιώ – πως ο κωλοεστετισμός που οι φίλοι μου καταλογίζουν δεν με εγκατέλειψε παρόλο τον φόβο και την έλλειψη καλού γούστου την επεσήμανα αμέσως (με συμπαθή διάθεση όμως να το ξέρετε : τι κρίμα π.χ. τόσο καλό παιδί και καλός γιατρός να μην έχει έναν όμορφο χώρο..).
Δεν δικαιολογούμαι, πλατειάζω για να καθυστερήσω το δύσκολο. Το δύσκολο ήταν το κουδούνι που χτύπησε και ανήγγειλε την είσοδο της Δήμητρας και της μαμάς της. Κάθισαν απέναντί μας και ο «εκπαιδευμένος» σε εμένα συνοδός μου έσπευσε να με καθησυχάσει ψιθυρίζοντάς μου: σίγουρα θα θέλουν κάποιο τυπικό χαρτί για το κολυμβητήριο ή κάτι τέτοιο. Δεν ήθελαν όμως, το εξάχρονο κοριτσάκι θα έκανε την ίδια χρονοβόρα και δυσάρεστη εξέταση με εμένα όπως έσπευσε να μας πληροφορήσει η μαμά του και ο δικός του φόβος εκφραζόταν με υπερκινητικότητα, νεύρα πολλά νεύρα και γκρίνια πολλή γκρίνια.
Δίστασα για λίγο. Τόσο λίγο που δεν ήμουν εγώ και κάνοντας χρήση του «δικαιώματός» μου μπήκα πρώτη. Και άργησα πάρα πολύ. Μετά την εξέταση ο γιατρός ήθελε να συζητήσουμε – μου είπε πως όχι δεν είναι όσο σοβαρό φοβόταν και πως αν δεν καπνίζω όπως καπνίζω κλπ, δεν θα χρειαστώ χειρουργείο και άλλα πολλά που καμία σημασία δεν έχουν.
Μετά δίστασα πολύ. Τόσο που ξανάγινα εγώ. Δεν μπορούσα να πάω στην αίθουσα αναμονής, δεν μπορούσα να κοιτάξω την εξουθενωμένη μαμά της Δήμητρας, να μιλήσω στο παιδί, δεν μπορούσα καν να χαμογελάσω στον δικό μου άνθρωπο για να τον καθησυχάσω γιατί αυτό μπροστά σε μια μαμά που αγωνιά θα ήταν αλαζονεία.
Κάπως το έκανα, κάτι ψέλλισα και σε μηδέν χρόνο βρεθήκαμε έξω από το ιατρείο.
Και στο αυτοκίνητο στην θέση του συνοδηγού εκεί που απολαμβάνω τόσο το να μην μιλάω και να κοιτάζω απλώς τις εναλλασσόμενες εικόνες, συνειδητοποίησα πως πήγα στον καρδιολόγο και εκεί ακριβώς, έγινα άκαρδη.
.
Χρειάστηκε κάποτε να πάω στο ληξιαρχείο για το πιστοποιητικό γεννήσεώς μου. Η υπάλληλος αδυνατούσε να το βρει. Την Πέμπτη φορά που με ρώτησε το όνομά μου, απάντησα Τόπσι. Θυμάστε το κοριτσάκι στην καλύβα του Μπάρμπα Θωμά που επαναλάμβανε συνεχώς : «εγώ δεν γεννήθηκα»; Αυτή είναι η Τόπσι.
Αυτή είμαι κι’ εγώ.
Τις πιο πολλές φορές. Δεν θα αναλύσουμε μηχανισμούς τώρα – αρκετά – αλλά πάντα με κάποιον τρόπο καταφέρνω να διαφεύγω. Με τρομάζει εξαιρετικά πολύ η έννοια της ομάδας, της ευρύτερης οικογένειας, της παρέας, οι συγκεντρώσεις, το πλήθος, οι «ουρές», κι’ οι συναυλίες ακόμη. Μην βιάζεστε γιατρέ! Δεν είναι αγοραφοβία – στην αγορά του Μαρόκου και να διαλέγω χρώματα και υφάσματα υπέροχα είναι. Και λίγες (λίγες όμως) μέρες στην Ριβιέρα ζωντανεύουν τα βιβλία και μυρίζουν Joy ξανά.
Το: «Holly με θυμάσαι;» Τρέμω.
Διαγράφω βλέπετε. Και αποζητώ την διαγραφή. Η νοσταλγία είναι καθαρά προσωπική υπόθεση και δεν επιτυγχάνεται αλλιώς. Το σχήμα της μνήμης μου φανταστείτε το σαν πήλινο πιθάρι μ’ έναν πολύ στενό λαιμό. Αν απομακρυνθείτε εκουσίως ας πούμε, θα μικρύνετε τόσο ώστε να εξομαλυνθείτε και να χωρέσετε. Αλλιώς θα σας σβήσω. Μάλλον ολόκληρο. Να φανταστείτε, κάθε τόσο, σβήνω εμένα.
.
είναι Σάββατο βράδυ – προσπαθώ να βρω αξιοπρεπή τρόπο επανάκαμψης – ψάχνω εικόνες, δεν βρίσκω - δεν θα γίνω σήμερα μελό – το έχω αποφασίσει – είμαι λίγο κουρασμένη – όχι είμαι πολύ κουρασμένη – άλλο μελό άλλο ψέμματα – δεν πέρασα και πάρα πολύ καλά το προηγούμενο διάστημα – αυτό.
εσείς;
σας ξαναδιαβαζω σιγά σιγά (τεράστια ύλη!) – διαβάζω και εφημερίδες ξανά ( να μοιραστώ μια απορια : επίτηδες το κάνει η κυβέρνηση, έτσι δεν ειναι; όχι πως την αγαπω – αντιθέτως -αλλά αυτή η αυτοκτονική πολιτική μου κίνησε το ενδιαφέρον..)
απέκτησα γατί – κι’ άλλο γατί – το οποίο ζει στον κήπο (το πρωί) , άλλαξα μάρκα καλλυντικών, μείωσα δραματικά το τσιγάρο, διακατέχομαι από ένανελοχεύονταθυμόπουδενλέειναξεσπάσει, περιμένω την οικονομική ύφεση, έχω μια ελάχιστη -χολυγουντιανού τύπου- περιέργεια για τον Ομπάμα..
………………………………………………………………………
αδύνατον να γράψω κανονικά.
………………………………………………………………………
λοιπόν τώρα θα ήθελα να είμαι μια άλλη και να έχω ένα παλ χρώματος μπλογκ και ποστ με τίτλο Why? και μουσική επένδυση κάτι το έντεχνο το οποίο αμέσως θα παρέπεμπε τους δεκάδες αναγνώστες/ριες σε σχόλια παραμυθίας και γλυκοφιλιά (sic), αλλά δεν είμαι και τέλος πάντων ήθελα απλώς να πω:
Καλησπέρα, Καλό Μήνα, είμαι καλύτερα, ευχαριστώ
Holly.
.
ας πούμε τώρα , τι θα θέλατε να συμβεί;
να;
μάλιστα να.
α, τίποτα. θα ήθελα απλώς να μην.
.
.
.
εγώ δεν την κατηγορώ – μεγάλωσε με πολλή τρέλλα πολύ όνειρο *
και έναν συγκεκριμένο φωτισμό.
*εδώ, να δοθεί προσοχή: όχι πολλά όνειρα
(κοιτάζει τα κτίρια τώρα – όλες τις ώρες της ημέρας, για να δει προς τα που «πέφτει» η σκιά και τί σκεπάζει ή τι παρηγορεί τέλος πάντων )
.
Ξύπνησα σήμερα με καλή διάθεση.
Ξέρω και που οφείλεται.
Στη χθεσινοβραδυνή δροσιά.
Τα τελευταία χρόνια δεν κοιμάμαι συνεχόμενα χωρίς αυτό να με πειράζει.
Ξυπνώ κάθε δυό ώρες(υπολογίζω), σκύβω, σχεδόν κρέμομαι για να χαιδέψω το ζωντανό που πάντα ξυπνάει μαζι μου, ισιώνω τα μαξιλάρια μου και τεντώνομαι μυστικά καταφέρνοντας να μην κουνήσω το διπλό στρώμα και ξυπνήσω τον άγνωστο δίπλα μου. (είμαι απολυτα πεπεισμένη πως οι παραδομένοι στον ύπνο άνθρωποι γίνονται «άλλοι» από αυτούς που συναναστρεφόμαστε καθημερινά).
Μετά, καλύπτω με το σεντόνι την περιοχή ανάμεσα στην μέση μου και την αρχή των μηρών και διαλέγω εικόνα για να την κάνω όνειρο. Καμιά φορά, όταν και τα δύο παράθυρα είναι ανοιχτά, ανάβω τσιγάρο – το αφήνω όμως με προσοχή στο βαθύ τασακι δίπλα μου και εκεί σβήνει.
Με την ηλικία, ίσως και τις επιλογές δεν ξυπνάει κανείς εδώ με ξυπνητήρι. Κι’ αυτό είναι καλό. Μετά, ο καθένας κρύβεται στο δωμάτιό του για να συλλέξει τα όπλα που απαιτεί η μέρα που ήρθε.
Συνομιλούμε όταν το νερό έχει κάνει τα βλέφαρα μας ελαφριά και τότε όμως ανταλλάσσουμε τις ιεροτελεστικές ευχές της καλημέρας μόνο. Αν κάτι πρέπει να τονιστεί, γράφεται. Σε κάθε πιθανή επιφάνεια – καθρέφτες, εσωτερικό εξώπορτας, ράχη κινητού αλλά ποτέ μα ποτέ στο ψυγείο. Όχι δεν τρώμε αμερικάνικο πρωινό όλοι μαζι. Υπάρχει πάντα ένα σπιτικό κέηκ για όποιον θέλει, γάλα και χυμοί που καταναλώνονται – το ξέρω γιατί μετά μαζεύω ποτήρια κούπες και πιατάκια (ναι και ψίχουλα).
Εγώ αρκούμαι σε δύο ζεστούς πάντα espresso. Τον πρώτο που πίνω πριν το ντους (αυτον τον πολυαγαπημένο που τόσες νύχτες κοιμάμαι με την σκέψη του) και τον δεύτερο όταν όλοι έχουν φύγει. Αυτον τον πάω βόλτες. Ανοίγουμε μαζί τα παράθυρα, ποτίζουμε τον εξαιρετικά ανυπόμονο βασιλικό, ταίζουμε και ποτιζουμε την εσωτερική και την εξωτερική τετράποδη και φτερωτή πανίδα του σπιτιού και αποσυρόμεθα έπειτα στα ιδιαίτερα μας – στο δικό μου δωμάτιο. Εγώ κάθομαι στην πολυθρόνα του γραφείου μου και αυτός σε ένα σουβέρ του 1850 που -έκλεψα από την πεθερά μου- και τα λέει με την κανατα με το παγωμένο νερό δίπλα του.
.
.
Η επωδός μου στις παρηγορητικές αγορεύσεις της μητέρας μου για το τετελεσμένο (γυρω στα τέσσερα μου) ήταν πάντα το : «εγώ όμως ήθελα».
Όχι απαιτητικά -όπως μου έλεγε- αλλά σαν μια τελευταια ένσταση/οριοθέτηση πριν την αποδοχή.
Εξακολουθώ.
.
Μου πρότειναν μια καινούρια δουλειά – αυτό είναι ευχάριστο γιατί είμαι 43 - με διπλάσιες αποδοχές από την προηγούμενη – αυτό ήταν ευχάριστο γιατί έχω δάνειο και πιστωτικές – με σαφώς ακαθόριστο ωράριο – αυτό δεν πείραζε γιατί το έχω συνηθίσει – με κάποιους ήδη γνωστούς συναδέλφους – αδιάφορο έως ενοχλητικό – κοντά στο σπίτι – η ελάχιστη διαδρομή του taxi – και με ένα τόσο δα.. «έλα μωρέ».
Όπως ακριβώς είχα άποψη στο συντακτικό (ανεξαρτήτως των απαντήσεων των φιλολόγων μου που συμφωνούσαν με τον Πατάκη) στην οποία επέμενα (ανεξαρτήτως του βαθμού που μου επέφερε με την εφηβική έπαρση εκείνης που διαβάζει πολλά εξωσχολικά και ψιλοσνομπάρει το εκπαιδευτικό σύστημα της πατρίδος), έτσι ακριβώς αντέδρασα και τώρα.
Και παραμένω στους σαφώς βικτωριανούς ρυθμούς μου*,στην υψίστη πολυτέλεια του να συμφωνώ έστω και σε κάτι με εμένα (αδύνατον να κάνω έκπτωση στο “έλα μωρέ”τους), σε μια κάποια ένδεια που πάντα έχει άρωμα μποέμ και όχι αγωνιώδες και στο loser προφίλ που τόσο αγάπησα στη λογοτεχνία και το σινεμά.
(δεν παραπονιέμαι – χαμογελάω)
*απαραίτητη διευκρίνησις : η Βιρτζίνια έλεγε πως μια γυναίκα για να μπορέσει να γράψει (εσείς βλέπετε μιλήσει) πρέπει να έχει οπωσδήποτε ένα δικό της δωμάτιο και ένα μικρό εισόδημα.
.
είμαι εντάξει – δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό. το διασταύρωσα, το τσέκαρα, όλα. φέρνω εις πέρας όλες μου τις υποχρεώσεις – και είναι πολλές ή εμένα μου φαίνεται – φροντίζω, προνοώ, συμπαρίσταμαι, στηρίζω. συγχρόνως προσπαθώ να μην ζητάω, να μην κουράζω, να μην στεναχωρώ. επίσης είμαι ευγνώμων (κι’ αυτό το λέω αλήθεια). όλα καλά.
……………………………………………..
*να θυμηθώ να μη στρίψω
.
ωραία ήταν εχτές το βράδυ στο μπαλκόνι. γιατί φυσούσε, τα λουλούδια ήταν ποτισμένα και εξαιρετικά ευχαριστημένα στις πήλινες γλάστρες τους, είχαμε τριών ειδών χυμούς, (που τους έβαλα στα ποτήρια που μου αρέσουν – τα άλλα πάει τα χάρισα , τέτοια επανάσταση!), το σκυλί γελούσε και εσείς μιλούσατε. σκέφτηκα να μιλήσω κι’ εγώ γιατί έτσι συνηθίζεται και αν δεν έλεγα τίποτα θα τραβούσα πιο πολύ την προσοχή (το έχω παρατηρήσει αυτό). ανέτρεξα λοιπόν σε μια κοινή ανάμνηση – ένα ψιλοχαριτωμένο συμβάν που συνδυαζόταν με την συζήτηση σας.έκανα μεγάλη προσπάθεια να το θυμηθώ κι’ ακόμη μεγαλύτερη να το αφηγηθώ και τότε χτύπησε το κινητό με έναν φρικώδη ήχο (όχι δεν είμαι υπερβολική – και το σκυλί ταράχτηκε! τι θα πει «μοιάζει με το αφεντικό του»; φυσικά και μοιάζουμε το δικό μου σκυλί είναι) και άρχισες να μιλάς δυνατά – εξαιρετικά δυνατά, ούτε καν πήγες μέσα και έλεγες ό,τι ακριβώς φοβόμουνα πως θα έλεγες, τά ίδια ακριβώς που λες πάντα δηλαδή με το ίδιο ύφος «ξέρω πως λέω μαλακίες αλλά καλά κάνω και σ’ όποιον αρέσω» και μετά μου είπες : «αμάν με αυτό το βλέμμα της απόρριψης ρε χόλυ, μέχρι πότε θα με κοιτάς έτσι;» κι’ εγώ απάντησα κάτι περί σεβασμού ξεκίνησα δηλαδή δεν θυμάμαι να έφτιαξα ολόκληρη πρόταση μάζεψα τα ωραία μου ποτήρια και κρύφτηκα στην κουζίνα που είναι βορεινή και φυσάει πιο δυνατά και επέστρεψα σε λίγο με το φαγητό και είπαμε «τι δύσκολος άνθρωπος είμαι» και έσβησες το τσιγάρο σου στον βασιλικό μου αλλά πρόλαβα και κοίταξα αλλού γιατί υποφέρω από ενοχές όταν σε βλέπω να τσαλακώνεσαι έτσι. να λοιπόν δυο λόγοι που χωρίσαμε.ο ήχος του κινητού και τα αποτσίγαρα σε ένα αρωματικό λολούδι. και βεβαίως έχεις απόλυτο δίκηο – είμαι δύσκολος άνθρωπος.
.
Να αρχίσω γιατί θέλω οπωσδήποτε να το γράψω αυτό για να δω πως θα είναι και δεν θα του δώσω αμέσως όνομα. Θα δοκιμάσω μερικά. Εκδήλωση : (παραπλανητικό) Σύμπτωμα : (στεγνό) Κατάληξη : (δημώδες) Στραβοπάτημα : (τέλειο!) Ορίστε αυτό ήταν το βρήκα. Λίγο να χαλαρώσω και το μυαλό μου λύνεται. Γι’ αυτό μου λέω: -άσε τον εαυτό σου ελέυθερο, τι φοβάσαι; -Τι φοβάμαι; μου απαντάω -αλήθεια θέλεις να ακούσεις; -Όχι δεν θέλω δεν είναι του παρόντος, τώρα προσπαθείς με νύχια και με δόντια να φτιάξεις μια κανονικότητα, ένα προφίλ ας πούμε, κάτι για να λες «εγώ είμαι αυτός ο τύπος ακριβώς» και πατώντας εκεί πάνω να πορεύεσαι ή να μην πορεύεσαι να στέκεσαι κάπου τέλος πάντων για να μην σε παίρνει ο αέρας ανταπάντησα και συννενοηθήκαμε.Έκλεισα γρήγορα αυτήν την συζήτηση δηλαδή γιατί κάπως έτσι μου ξεφεύγω πάντα όταν με δυσκολεύω.Τον τελευταίο καιρό η αλήθεια είναι πως έμαθα και την σιωπή αλλά το παράκανα φαίνεται και μαζί με τον αυθορμητισμό κάπου έκρυψα και την έκφραση γιατί τα απομυθοποίησα όλα – όλα και ενώ υποψιαζόμουν πως έχω μια μελό πτυχή που ματαιως προσπαθώ να κρύψω ανακάλυψα πως έχω και μια κοινότοπη και έφριξα.Λοιπόν:Δενείναιντροπή(έτσιλέωότανδίνωσυμβουλές)απλώςκάτισυνέβηείκοσιχρόνιαπριν(στραβοπάτημα)πουδενμπόρεσανατοαντιμετωπίσω/χειριστώ/ξεπεράσω.Ακόμα.
Και”παίρνω”βοήθεια.Ακόμα.
.
Έφερε σε πέρας αυτές τις μικρές λεπτομέρειες που εκκρεμούσαν αυτές που κι’ αν δεν τις διεκπεραίωνε κανείς δεν θα το καταλάβαινε ποτέ. Τις είχε στην άκρη για όταν θα μπορεί. Τις είχε στην άκρη για να γεμίζει το τετράδιο με να. Ε, τώρα έσβηνε κάθε μέρα κι’ από μία – μπορεί και δύο καμιά φορά. Στην αρχή τρόμαξε λίγο, μετά καμάρωσε λίγο, τώρα κυκλοφορεί με μια υποψία χαμόγελου, πιο όμορφη , και τα βράδυα κοιμάται με κλειστό το φως.
Δεν είναι λίγο αυτό.
.
Είχε βάσιμες υποψίες πως την επαναφορά της συγκίνησης θα ακολουθούσε η διαταραχή.
Την τωρινή ηρεμία την απέκτησε χωρίς καμία απολύτως προσπάθεια.
Έτσι ξύπνησε ένα πρωί δηλαδή.
Τα έβαλε κάτω – όσο μπορούσε να το κάνει αυτό χωρίς να καθυστερήσει στον λαβύρινθο που είχε μέσα στο μυαλό της από τότε που τη θυμόταν – και κατέληξε πως θα παρέμενε έτσι.
Μετά, πολύ ευχαριστημένη, έζησε.
Όλη την ώρα επαναλαμβανόταν ένα «δεν με νοιάζει».
Το άκουγε δεν το έλεγε.
.
Θεωρητικά, όλα θεωρητικά.
Άντε και δυνητικά.
Για να μην λές.
.
Φοβήθηκε και είπε:
Θα γίνω ολιγαρκής.
Μετά, ξέχασε να ονειρεύεται.
Μετά, να ζητάει.
Μετά έγινε αόρατη.
Το μόνο που της είχε μείνει ήταν η φωνή.
Έπρεπε γρήγορα να θυμηθεί να φτιάχνει προτάσεις πάλι και κάπου να βρει να τις απευθύνει.
Αν κάποιος την καταλάβαινε, ήταν σίγουρο πως θα μπορούσε και να την δει.
Άρχισε με δύο λέξεις:
Θέλω – Θάλασσα
Δεν ήταν καθόλου εύκολο.
Όποιος την άκουγε, καλοκαίρι μέσα στην καυτή πόλη, νόμιζε πως άκουγε τις ίδιες του τις σκέψεις.
( αυτό συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους αλλά δεν το παραδέχονται)
Γι’ αυτό πρόσθεσε και μία Τρίτη:
Θα;
Neil *
Περνάνε όλα πολύ γρήγορα από μπροστά μου και ούτε να τα παρατηρήσω δεν καταφέρνω.
Ούτε καν θεατής δηλαδή, από αυτό το είδος με τα ορθάνοιχτα μάτια κι’ αυτιά.
Σαν να φοράω μια κάσκα επιβραδυντική των αισθήσεων.
Μοιραία λοιπόν εμμένω σε μια φράση, μια έκφραση ή έναν ήχο.
Γιατί αυτό πρόλαβα (διάλεξα; ) να συγκρατήσω.
Το επεξεργάζομαι ευσυνειδήτως και όταν πια το κατανοήσω δεν θυμάμαι από ποιόν ή από πού προήλθε.
Έτσι αποκλείεται ο διάλογος – μπορεί και να αντικαθίσταται ιδέα δεν έχω.
Δεν θα το πω πουθενά γιατί θα μου προτείνουν λύσεις και εγώ κουράστηκα πολύ για να φτάσω μέχρι εδώ.
Και είναι πολύ ωραία εδώ.
(*αυτός νομίζω πως με καταλαβαίνει )
Το πόσο δεν με νοιάζουν τα δρώμενα στην αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχω λόγια να το πω – το πόσο με ένοιαξε η είδηση για ένα ασανσέρ στη βόρεια Ελλάδα δεν θέλω να πω – το πόσο λυτρωτικό βρήκα το τέλος του ηθοποιού και να πω δεν θα με πιστέψει κανείς .
Θα πω όμως για την πιο ανθρώπινη είδηση που άκουσα τον τελευταίο καιρό.
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=909834&lngDtrID=252
.
Τώρα εσύ θα το αναλύσεις και θα πεις πως αυτό το ζωάκι έχει αγκάθια για να προστατευθεί γιατί είναι μικρό και φοβισμένο και άλλα τέτοια γλυκά και ευαίσθητα.
Μπορεί και να το προσεγγίσεις με αυτό το γνωστό χιούμορ που αφήνει να φανεί η ευφυΐα σου χωρίς- εσύ- να- το- επιδιώκεις.
Κι’ εγώ σου λέω πως τα απέκτησε από πλήξη.
τόσοι δρόμοι γύρω μου και διάλεξα αυτόν.
θα μπορούσα ίσως να πάρω κάποιον άλλον – όχι ίσως, σίγουρα θα μπορούσα αλλά δεν. δεν παραπονιέμαι ακριβώς, ξέχασα όμως να διαχέομαι, να χαλαρώνω που λένε και στα περιοδικά και έγινα ένας μεγάλος κόμπος που απαριθμεί αντί να διηγείται και διεκπεραιώνει αντί να απολαμβάνει και δεν. δεν είναι μόνο οι καμπύλες ωραίες αλλά και οι αιχμές. γιατί τις απέκλεισα αυτές μου λες; να σου πω εγώ: γιατί φοβήθηκα. και προχώρησα στις ασφαλείς επιλογές των κύκλων που με έκλεισαν – απέκλεισαν αξιοπρεπώς , δεν λέω.
δεν λέω αλλά ούτε κάνω.
……………………………………..
τέλος πάντων, εμένα το θέμα μου τώρα είναι να ομορφύνω πάλι.
που σημαίνει : το πρωί στον καθρέφτη να αντικρίζω σύμμαχο και στις βιτρίνες να μην κοιτάζω το περιεχόμενο τους αλλά το περίγραμμά μου. αν βοηθάει αυτό; ναι βοηθάει. σημαίνει κιόλας πως τα μείζονα εξέλειψαν και απέμειναν τα ελαφρά. που είναι σημαντικά σαν το δροσερό αεράκι.
κάθομαι ήσυχα.
πολύ ήσυχα.
.
.
Δεν σ’ ένοιαξε ποτέ στ’ αλήθεια να «περάσεις και εσύ καλά» όπως λέμε σήμερα. Δεν σου πέρασε καν από το μυαλό. Γυρνούσες από τη δουλειά μέσα στη ζέστη και έπαιρνες την τεράστια ψάθινη τσάντα σου και εμένα και με πήγαινες στη θάλασσα.
(Θα μπορούσες να περνάς τα καλοκαίρια σου μόνο στο βουνό – έλεγες θυμάμαι – στην ευγένεια της σκιάς των δέντρων)
Τις ώρες που ο ήλιος δεν ήταν επικίνδυνος – το απομεσήμερο στις δαντελωτές παραλίες. Χαιρόσουνα που χαιρόμουνα, κολυμπούσες για να κολυμπήσω, με σκούπιζες μετά μ’ εκείνην την τεράστια πετσέτα (να μην αρπάξω καμιά πούντα) , με τάιζες σταφύλι (που είχε πολλές βιταμίνες) και μετά ξαπλώναμε στην ξαπλώστρα της η κάθε μία και διαβάζαμε τα βιβλία μας. Τα δικά μου ήταν της Άγκυρας και τα δικά σου της Εστίας – ας πούμε.. Κι΄όταν στεγνώναμε και κόντευε να πέσει ο ήλιος φορούσαμε τα φουστάνια μας (γιατί οι κυρίες δεν παρελαύνουν με το μαγιό) και περπατούσαμε στην άμμο και μετράγαμε τα’ αποτυπώματα από τις πατούσες μας. Μετά γυρνούσαμε – στον δρόμο εγώ κοιμόμουνα, κάναμε χλιαρό μπάνιο – πάντα πρώτη εγώ, έκλεινες μόνο τα σκούρα με σκέπαζες – ανασήκωνες το σεντόνι δυο – τρεις φορές για να γελάω, μου έφερνες το γάλα μου – κρύο με οβομαλτίνη, και με ρωτούσες αν πέρασα ωραία.
Βρε μαμά, ποτέ δεν σε ρώτησα: εσύ;
Φταίει εκείνο το μαργαριταρένιο σου χαμόγελο, όχι εγώ.
κι’ αν υποθέσω πως είναι βάρος αυτό που σηκώνει
δεν μπορώ παρά να θαυμάσω την αρμονία στο αποτέλεσμα.
το ενσωμάτωσε στην κίνηση της, πήρε το σώμα της το σχήμα του και το φέρει ως δώρο.
Η πρωτογενής χαρά ανήκει στους αθώους.
Γι’ αυτό, δοκίμασα να ακούσω τις συμβουλές που θα έδινα και να χειριστώ το δυσκολότερο μηχάνημα που έχω συναντήσει – το δικό μου μυαλό.
Εν μέσω συνειδησιακών συγκρούσεων και μιας έμφυτης προς την παραίτηση τάσης υπάκουσα.
Ολοκλήρωσα με επιτυχία το τρίπτυχο περιποίηση-απόδραση-χαλάρωση.
Αυτή τη φορά άσπρες ρόμπες φορούσαν οι κυρίες που με έκαναν όμορφη και τα κρεβάτια που ξάπλωνα ήταν απλώς αναπαυτικά.
Τα αρώματα δεν ήταν αντισηπτικά και από το παράθυρο του δωματίου μου έβλεπα τον Λούσιο και όχι τη Λ. Κηφισίας.
Αντί του ντοσιέ των εξετάσεων δε, μελετούσα Highsmith (Μαριλένα και Φωτούλα)
Την ήξερα σαν την απέναντι κυρία.
Το μπαλκόνι της δεν απείχε πολλά μέτρα από το δικό μου.
Απροσδιορίστου ηλικίας, – ήταν φορές που βρισκόταν ακόμη κάποιος στη γειτονιά που την αποκαλούσε κορίτσι – ψηλή με μακριά μαλλιά και ντύσιμο που άγγιζε το σπορ χωρίς να είναι όμως.
Πάντα σοβαρή – ανέκφραστη μπορεί, εκτός από τις στιγμές που σταματούσε μπροστά από κήπους. Και εκείνες που συναντούσε στο δρόμο της παιδιά.
Οι καλημέρες της ελάχιστες αφού πάντα έδινε την εντύπωση πως κάπου αλλού κοιτούσε. Σαν να περίμενε να φανεί κάποιος δικός της στην άλλη άκρη του δρόμου ή σαν να ήταν ήδη εκεί και εκείνη κατευθυνόταν προς το μέρος του.
Και όλα αυτά γιατί το βλέμμα της άλλαζε αποχρώσεις χωρίς κανέναν προφανή λόγο.
Πότιζε τα ξημερώματα πριν η μέρα γεμίσει απολύτως με φως αλλά μπορώ να σας δώσω τον λόγο μου πως έσκυβε πάνω από τα λουλούδια και μιλούσε.
……………………………………………………………….
Την αγάπησα το απόγευμα εκείνο που άφησε την αγαπημένη της θέση στο μπαλκόνι. Χαμογέλασε, πήρε το βιβλίο της και μπήκε στο σπίτι της ήσυχα τραβώντας την κουρτίνα πίσω της.
Βλέπετε δεν ήθελε να κάνει τον απέναντι έφηβο που είχε μόλις βγει από το μπάνιο – και με ορθάνοιχτες τις μπαλκονόπορτες μου ζητούσε καθαρά ρούχα – να ντραπεί.
Ίσως και εμένα.
Χωρίς καμία έμπνευση αγαπητότατη, η μετάφρασή μου απλώς για τον τίτλο του μπλογκ μου.
Έτσι όπως την έχω αναρτημένη στο μυαλό μου πολύ καιρό τώρα.
Μετά από μετωπικές και άλλες πιο επιπόλαιες συγκρούσεις, μετά από πολύ συνωστισμό και θόρυβο, μετά από ρόλους που με συνέλλαβα να υποδύομαι, μετά από πολύ κούραση τελικά.
Και την βάφτισα αγία την απόσταση και όχι ιερή γιατί με παρέπεμπε σε αγελάδα και έβαλα και την αρχαίζουσα κατάληξη για το ποιητικόν του πράγματος.
(το νικ μου μιας και εξηγώ τα του τίτλου έγινε holly που αντιπροσωπεύει ένα λουλούδι γιατί καθόλου αγία δεν είμαι. Όσο για το αγγλικόν, μου χρειάζεται πάντα όταν κάτι θέλω να αποδεσμευθεί από το πομπώδες της γλώσσας μας.)
Να σας πω επίσης πως όχι δεν φταίει το pc, ο γραφικός μου χαρακτήρας ήταν πάντα σε αυτά τα χάλια..
Σας φιλώ.
Όσοι από εμάς δεν έχουμε μπαταρία εξαρτώμεθα είναι η αλήθεια από εκείνους τους ωρολογοποιούς που διαθέτουν γνώση και συνέπεια.
Και λίγο μεράκι.
Που μας αντιμετωπίζουν και σαν έργα τέχνης.
…………………………………………………………….
Πέρασε καιρός και πίστεψα πως θα παροπλιστώ σε κάποιο συρτάρι. Βρέθηκε όμως κάποιος να με συναρμολογήσει ξανά και να βάλει τους δείκτες μου στην θέση τους.
…………………………………………………………….
Τώρα δείχνω την ώρα μου όπως πριν.
(τι θα πει σωστά; )
Διατηρώ μερικές συγκεχυμένες αναμνήσεις από κάτι που μόλις το αγγίξεις κλείνει.
Καταβάλω τεράστια προσπάθεια για να εστιάσω σε αυτούς που αισθάνονται πως με χρειάζονται και μόλις βρεθώ μόνη μου ξανά, το μυαλό μου κάνει βόλτες με κυκλικές κινήσεις. Σαν πέταγμα ή σαν στροβίλισμα. Σταματάει για πολύ ώρα σε κάτι ξεχασμένες λεπτομέρειες, προσπερνάει με την ταχύτητα του φωτός τις εξελίξεις και τις πληροφορίες και αρνείται να ενημερωθεί ή να συμμετάσχει σε ότι πλησιάζει την καθημερινότητα.
Με λίγα λόγια : δεν (σε, σας, τους ) παρακολουθώ.
Με πιο πολλά : βιώνω μια πρωτοφανή νοητική μοναξιά που δεν με θλίβει, ούτε με τρομάζει.
Αν ήμουν σρινκ, θα μιλούσα για αμυντικούς μηχανισμούς.
Αν είχα σρινκ, θα μου ανέλυε με τις ώρες τα συγχιτικά επεισόδια που ακολουθούν ενίοτε το υπερβολικό στρες.
Στο «ανάμεσα» βλέπω κάτι όμορφο μάλλον, σαν πέταλο λουλουδιού ή σαν φτερό πεταλούδας που μόλις κάποιος το αγγίξει κλείνει. Ήσυχα. Χωρίς την βιασύνη ας πούμε που επιδεικνύει μια τρομαγμένη χελώνα όταν σπεύδει να χωθεί ξανά στο καβούκι της. Μηχανικά. Σαν απάντηση στο εξωτερικό ερέθισμα. Σαν ένστικτο. Απαλά. Σαν χορογραφία.
τελικά δεν ήξερα τίποτα για τα υπόγεια ρεύματα.
update! ( πάντα ήθελα να το γράψω αυτό)
εγκατέλειψα τον βατήρα.
καταδύομαι για λίγες ημέρες στα διαγνωστικά ύδατα.
Από τη γειτονιά μου περνάει ο παλιατζής.
Σε ανύποπτους χρόνους. Μέσα στο μεσημέρι, νωρίς το πρωί, άλλες φορές βραδάκι.
Δεν ανήκω σ’ εκείνους που τους συγκινεί το όλον παρελθόν αντιθέτως θα έλεγα. Είμαι ευτυχής που εξέλειψε ο αρκουδιάρης, – το τέρας αυτό που μετέτρεπε τις βόλτες μου στην Πλάκα σε εφιάλτη – η έννοια της κλειστής γειτονιάς , – αγαπώ βαθιά την επιλεκτική ανωνυμία - και ο Καραγκιόζης επίσης – δεν ανακάλυψα ποτέ καμιά μαγεία στον κουτοπόνηρο αυτόν ανατολίτη τεμπέλη, ομολογώ.
Η μόνη φωνή πλανόδιου που με συγκινεί είναι του ανθοπώλη – μεταφέρομαι στη Ν.Ορλεάνη και ξέρω πως τα λουλούδια είναι «για τους νεκρούς » ανεπανόρθωτα σφραγισμένη από τον Τ.Ουίλιαμς.
Κάπως έτσι ζω τέσσερις δεκαετίες τώρα.
Στον τρόμο της πανήγυρης και την ιεροτελεστία των επιλογών.
Λίγες ημέρες πριν και για πολύ λίγο δεν έζησα.
Ένα αλλεργικό σοκ σε μια διαγνωστική ουσία διέκοψε τις ζωτικές μου ενδείξεις.
Δεν ήταν άσχημα – όταν συνήλθα θυμόμουν πως έτρεχα σε έναν μακρύ διάδρομο και άκουγα τα τακούνια μου.. (όχι, φως στο βάθος δεν είδα και δεν φορούσα καν τακούνια )
Άσχημα ήταν μετά – οι σύριγγες και τα καλώδια και οι μέρες της αδυναμίας.
Άσχημα είναι να επιβαρύνεις και να τρομάζεις , να απορείς και να αγωνιάς.
Και σήμερα που ο παλιατζής ξαναπέρασε, φοβήθηκα λίγο.
«όλα τα παλιά ξεφορτώνω, όλα τα άχρηστα, οοοο παλιατζής…»
Βρίσκομαι πολλές μέρες τώρα εκεί πάνω.Έχω δώσει στο σώμα μου την σωστή στάση, έχω πάρει βαθιά αναπνοή και περιμένω.Εν τω μεταξύ, κάνω σχέδια – πως έβαλα στο μπλογκ τις γάτες του Warhol; Έτσι.Νοητά κανονίζω διακοπές, ταξίδια, συναντήσεις, κάνω λίστες με καλλυντικά και φορέματα που θα αγοράσω, αλλάζω την διατροφή μου, ελαττώνω το τσιγάρο, δίνω υποσχέσεις, επανεκτιμώ και διαγράφω, βάφω το σπίτι, καλώ τον κηπουρό, πηγαίνω επίσκεψη στην θεία μου,αγαπάω πιο πολύ όσους ήδη αγαπάω, αδιαφορώ ακόμη περισσότερο για τους άλλους, γίνομαι ταυτοχρόνως κυνική και ευσυγκίνητη μαζί, πηγαίνω μακρινές βόλτες στην εφηβεία μου, δεν μπορώ να διαβάσω ούτε να δω ταινία, καταβάλω τεράστιες προσπάθειες να φανώ συνεπής όπου δεν γίνεται να μην, έχω ντυθεί με ένα πέπλο κατανόησης – σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να με θυμώσει και ξέρω πως μετά από αυτόν τον Μάρτιο όλα θα είναι αλλιώς.
έλειψα για λίγο και διαλέγω να είχα πάει στο Παρίσι γιατί μόνο από εκεί επιστρέφω με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου πάντα.
Στις οικογενειακές συγκεντρώσεις ευχόταν να πέθαινε.
Στα καινούρια πολυσινεμά άγγιζε την αγοραφοβία.
Στα μέσα μαζικής μεταφοράς έβγαινε σε ταξίδι αστρικό.
Στα ταξί αποκτούσε κώφωση.
Στο αεροπλάνο συνέτασσε νοερώς το μανιφέστο κατά των μεταλλικών κλουβιών.
στη θάλασσα και το θέατρο μόνο άντεχε το γύρω πλήθος.
*η αλήθεια, είναι φορές που γίνεται άξεστη.
μπάνιο, κρέμα, αξιοπρεπή εσώρουχα, μακρύ φόρεμα, χαμηλά παπούτσια, ενημερωμένη τσάντα, φορτισμένο κινητό, φιλιά σε μέτωπα, ήρεμο χαμόγελο, διαδρομή χωρίς μουσική, σχόλια για την κίνηση, την αδιαμφισβήτητη άνοιξη, το ασφαλιστικό.parking. μεγάλη πόρτα, άσχημος φωτισμός, πολύς κόσμος, πολλές παντόφλες, πολύς φόβος, μυρωδιές μπουνιά, η ίδια ακριβώς μετά από τόσα χρόνια κυρία πίσω από το γκισέ (γίνεται; ) , διάδρομοι, «με συγχωρείτε», «ευχαριστώ», αριθμημένο χαρτάκι, χαμόγελο στωικό –αυτή τη φορά, αναμονή.σκέφτομαι για εκατομμυριοστή φορά πως: τι καλά που δεν ακούγονται οι σκέψεις, πως αλήθεια είναι πολλοί οι ξένοι , πως ο ρατσισμός είναι τελικά μόνο θεωρητικός – γίνεται να λυπάσαι τον δεξιά σου και όχι τον απέναντι; – λες να διαβάζει λογοτεχνία ο γιατρός; ποιο βιβλίο αυτήν την περίοδο; καλύτερα να μην ρωτήσω, έκλεισα το θερμοσίφωνο, φταίω; το αμέλησα; τι καλά που δεν ζει η μαμά μου, τι κρίμα που δεν ζει η μαμά μου, που θα ήθελα να είμαι τώρα; ιδανικά εννοώ – αν δεν πονούσα, πονάω λιγότερο ή μου φαίνεται; αυθυποβάλλομαι; τουλάχιστον δεν κάνω υστερίες – ποτέ δεν έχω κάνει μέχρι τώρα , πως θα ήταν αν έκανα; σημασία έχει που ήρθα – τώρα ότι είναι να γίνει θα γίνει, τι θα γίνει;τι θα κάνει έξω ο ..; θα δυσανασχετεί; θα φοβάται; οι νοσοκόμες έχουν όλες το ίδιο βλέμμα; γιατί φοράνε τόσο φτηνά σαμπώ; δεν θα έπρεπε να κάνουν οικονομία στα παπούτσια τόσες ώρες ορθοστασία – ούτε εγώ θα έπρεπε να καπνίζω ακόμη , τι λέω;
-Λοιπόν κυρία holly θα πάτε σπίτι σας και θα τα ξαναπούμε….
Αναστολή.
Οι ήρωες του Φιοντόρ μαζί με τον πυρετό είχαν θυμάμαι και παραλήρημα.
Εγώ όχι. Τον συνδυάζω με ταξείδια συνήθως.
Μεταφέρομαι με μάτια κλειστά στο επιμελώς σκιασμένο θαλασσί μου δωμάτιο με το μονό κρεβάτι, και ακούω το ελαφρύ βάδισμα της μαμάς μου (πρώτα η μύτη μετά η φτέρνα) μυρίζω τα εναλλασσόμενα υγρά που ακουμπάει στο κομοδίνο μου (γάλα, πορτοκαλάδα, τσάι, σπανίως και σοκολάτα) αισθάνομαι την βρεγμένη πετσέτα στο μέτωπό μου και το ανεπαίσθητο χάδι από τα μακριά της δάχτυλα και αργότερα ακούω από την πάντα μισάνοιχτη πόρτα να μιλάει στο τηλέφωνο :
“δεν θα έρθει σήμερα στο μάθημα χρυσό μου, είναι άρρωστο το παιδί – όχι ούτε την άλλη εβδομάδα, φοβάμαι πως θα κάνει υποτροπή, ναι ας χορέψει η Δεσποινούλα στην παράσταση – αφού το ξέρεις εγώ την φέρνω για να μάθει στην πειθαρχία δεν θέλω να κάνει καριέρα”
Ούτε εγώ ήθελα φαντάζομαι να κάνω καριέρα ποτέ όμως δεν συνδύασα το μπαλέτο με την πειθαρχία – με τις μυρωδιές μόνο – από το κερί στο αστραφτερό ξύλινο πάτωμα, τα τούλινα τούτου, το ταλκ, την κολόνια της ηλικιωμένης πιανίστας που ήταν γαρδένια ή γιασεμί – ποτέ δεν έμαθα.
Και με την ασφάλεια το συνδύασα που σου χαρίζει ένα ροζ σύμπαν.
Εκεί γυροφέρνω αυτές τις μέρες.
Ανάμεσα στο ροζ και το θαλασσί.
Χρώματα σχεδόν απαγορευμένα στον ενήλικο διάκοσμο μου.
Εκεί γυροφέρνω με πείσμα γιατί το λευκό και το πράσινο είναι εξαιρετικά σκληρά και συνδυάζονται με μέταλλο.
Κι’ εγώ ανέκαθεν μεταξύ των δύο προτιμούσα το ξύλο.
Θα σου τα συγχωρούσα όλα αν δεν σε είχα δει εκείνη την μέρα στα φανάρια.
Είχες αφαιρεθεί.
Εκείνος πλησίασε το παράθυρό σου διστακτικά. Κουρασμένος, χαμογελαστός.
Μόλις τον αντιλήφθηκες, δεν το σκέφτηκες καθόλου.
Με κάθε σου κύτταρο απόλαυσες την στιγμή που μπόρεσες – επιτέλους – να διώξεις και εσύ κάποιον.
Τίναζες το πλαδαρό σου χέρι στα μούτρα του μετανάστη με τα χαρτομάντιλα και το πρόσωπό σου φωτιζόταν.
Χωρίς λύπη, ούτε μια σταγόνα αμηχανία.
Εκδίκηση.
Στο φύλο, όχι τη φυλή.
Και έχεις δύο πορτοφόλια.
Το ένα στο είχα κάνει εγώ δώρο για να βάζεις τα ψιλά.
Θα τα φυλάς φαντάζομαι για να αγοράζεις από τους πλανόδιους λουλούδια.
Σε σένα.
know how
εσύ είσαι το μέσο.
